“ให้ตายสิ ก้นฉัน…ไอ้บ้า รนหาที่ตายซะแล้ว!” หลิงอวี่สวิ๋นลุกขึ้นจากบนพื้น เสี้ยวหยาพยุงเธอขึ้น มือขวาลูบอยู่บนแก้มก้นขวาของตนเอง ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรือ ใช้สายตาที่ราวกับจะฆ่าคนจ้องมองไปยังเย่เทียนเฉิน
ส่วนเย่เทียนเฉิน หลังจากเสียงร้องที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันนี้ ก็รีบหลบไปทันที เขารู้ว่าด้วยนิสัยของหลิงอวี่สวิ๋น พอตนเองทำเช่นนี้ เจ๊ใหญ่อย่างนั้นจะต้องระเบิดอารมณ์แน่ หากไม่ได้หยิกเขาสักหลายๆ ทีเธอก็จะไม่พอใจ จิตใจที่ต้องการแก้แค้นของผู้หญิง ปกติแล้วจะแข็งแกร่งมาก จะพูดไปแล้วก็คือความใจแคบ บนโลกนี้มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่ใจแคบด้วยเหรอ?
“ไอ้บ้า นายอย่าหนีนะ…” หลิงอวี่สวิ๋นโกรธจนใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำ มองเย่เทียนเฉินอย่างโหดเหี้ยมพลางกล่าว
“ไม่ได้หรอก ผู้ชายดีๆ ไม่ทะเลาะกับผู้หญิง ถ้าฉันไม่วิ่งก็เจอกับหายนะสิ!” เย่เทียนเฉินยกยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพูดขึ้น
เดิมทีแล้วเย่เทียนเฉินไม่ใช่คนที่เอาจริงเอาจังอะไร จะเอาจริงเอาจังหรือไม่ก็ต้องดูเวลา ต้องแบ่งเวลา เคยกล่าวไปนานแล้วว่านิสัยของเขาเหมือนกับอันธพาลและก็เหมือนกับเทพแห่งความตาย สำหรับหลิงอวี่สวิ๋นที่เดิมทีเป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กของเขา แม้ว่าจะไม่ได้เจอกันนานหลายปีแล้ว แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ไม่ได้ห่างเหินเลยแม้แต่นิดเดียว ได้เจอกับหลิงอวี่สวิ๋นเย่เทียนเฉิน ยินดีเป็นอย่างมาก
รวมกับเสี้ยวหยาอีกหนึ่งคน เสี้ยวหยาเหมือนกับผู้หญิงที่เขารักอย่างลึกซึ้งในช่วงย
