่รั้งท้าย แต่เย่เทียนเฉินและหลิงอวี่สวิ๋นทั้งสองคนก็ไม่ได้วางมาดอะไรเลย ไม่ได้เป็นคุณหนูคุณชายที่หยิ่งยโสประเภทนั้น กลับกันในตอนที่ก่อกวนขึ้นมาก็สามารถทำให้รู้สึกใกล้ชิด นี่ทำให้เสี้ยวหยาถูกหลอมรวมไปไม่น้อย อารมณ์ก็ค่อยๆ ดีขึ้นมา
“น้องหยาเอ๋อร์ เธอต้องช่วยพี่จับเย่เทียนเฉินนะ จะเจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว พวกเราสองคนต้องร่วมมือกันถึงจะสำเร็จ!” หลิงอวี่สวิ๋นพูดขึ้น ยู่ปากเล็กๆ แล้วมองไปยังทิศทางที่เย่เทียนเฉินเดินไปห้องน้ำ
“พี่อวี่สวิ๋น หนูคิดว่าความสัมพันธ์ของพี่กับเทียนเฉินไม่เลวเลยนะคะ ไม่ได้เจอกันหลายปีขนาดนี้ ก็ยังสามารถหยอกล้อกันได้เหมือนตอนเด็กๆ หาได้ยากมากจริงๆ เลยค่ะ!” เสี้ยวหยาพูดยิ้มๆ
“นั่นน่ะสิ น้องหยาเอ๋อร์ เธอไม่รู้ว่าเจ้าเย่เทียนเฉินคนนี้ ตอนเด็กๆ เคยฉี่รดที่นอน…”
หลิงอวี่สวิ๋นเล่าให้เสี้ยวหยาฟังอย่างเมามัน เล่าเรื่องน่าอายตอนเด็กๆ ของเย่เทียนเฉิน ยิ่งเล่าก็ยิ่งเบิกบานใจ เสี้ยวหยาได้ฟังก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา โดยที่ไม่รู้ตัวเย่เทียนเฉินก็ได้เดินมาถึงข้างหลังของพวกเธอแล้ว แต่หลิงอวี่สวิ๋นก็ยังเล่าเรื่องน่าอายของเย่เทียนเฉินอย่างออกรส เย่เทียนเฉินที่ยืนอยู่ข้างหลังของเธอได้ฟังก็ทำหน้าเอือมระอา
“หลิงอวี่สวิ๋น ยัยขี้มูกโป่ง ยังมีหน้ามาพูดถึงฉันอีก ตอนเด็กๆ ชอบเอาน้ำมูกไหลย้อยของเธอมาป้ายฉัน แอบป้ายอยู่ที่หลังของฉัน…” ทันใดนั้นเย่เทียนเฉินที่อยู่ด้านหลังของหลิงอวี่สวิ๋นพูดออกม
