หลี่อี้ได้ยินไม่ชัดเจน จึงก้มหน้าลงนำหูเข้าไปใกล้เบื้องหน้าของเซวียนเยวี๋ยนอวี่ ต้องการจะฟังให้กระจ่างชัด เพี๊ยะ ตบหน้าครั้งหนึ่ง ชายฉกรรจ์สองคนที่อยู่ข้างๆ ตกใจ เซวียนเยวี๋ยนอวี่ตบลงบนใบหน้าหลี่อี้อย่างรุนแรง ทำให้หลี่อี้ถูกตบจนแทบจะเดินเซ
ถูกเด็กเมื่อวานซืนอายุสิบหกปีคนหนึ่งตบหน้าแรงๆ ครั้งหนึ่ง หลี่อี้ไม่มีความโมโหแม้แต่นิดเดียว ความโมโหแม้แต่นิดเดียวก็ไม่กล้ามี นี่เป็นจุดจบสำหรับการเป็นสุนัขรับใช้ให้คนอื่น เจ้านายคิดอยากจะให้รางวัลก็ให้รางวัล คิดอยากจะตบก็ตบ คิดอยากจะด่าก็ด่า ถึงแม้ว่าเซวียนเยวี๋ยนอวี่จะไม่นับว่าเป็นเจ้านายของหลี่อี้ แต่ว่าเขาก็เป็นน้องชายแท้ๆ ของเซวียนเยวี๋ยนเถิง เป็นน้องชายของเจ้านาย เขาย่อมไม่อาจล่วงเกินได้
“ไอ้ตัวอะไรประโยชน์ มีแกอยู่จะมีประโยชน์อะไร เสียทีที่แกเป็นลูกน้องที่มีความสามารถของพี่ชายของฉัน แกอยากจะตายแล้วใช่ไหม?” เซวียนเยวี๋ยนอวี่ด่าหลี่อี้อย่างรุนแรง
“ขะ ขอโทษครับ คุณชายน้อย ผมเรียกพี่น้องจากชมรมเทควันโดไปด้วยสองคนแล้วครับ แต่พวกเขากลับไม่ใช่คู่มือของเย่เทียนเฉิน ไอ้ลูกเต่านั่นมีฝีมืออยู่บ้าง!” หลี่อี้ตกใจจนชะงักไป รีบเปิดปากพูด
เซวียนเยวี๋ยนเถิงเป็นบุคคลที่โหดเหี้ยมคนหนึ่ง เมื่อก่อนที่มหาวิทยาลัยหลงเถิง มีคนจำนวนไม่น้อยไปหาเรื่องเขา แต่จุดจบสุดท้ายของคนเหล่านี้ หากไม่ใช่ออกจากมหาวิทยาลัยไปด้วยอาการขาหักแขนหัก ก็ต้องคุกเข่าขออภัย กระทั่งมีบางค
