หลังจากที่เย่เทียนเฉินฆ่าลั่วเฉิงกวงแล้วก็นอนต่อ ถูกคนคนนี้รบกวนทำให้อารมณ์ไม่ดีเอามากๆ
แต่เขาเพิ่งจะนอนลงไป รถสีดำคันหนึ่งก็จอดอยู่หน้าประตูสำนักความปลอดภัยสาธารณะแห่งเมืองหลวง มีบุคคลสองคนลงมาจากรถ คนหนึ่งคือชางหลาง อีกคนหนึ่งเป็นผู้ชายร่างผอม ร่างกายค่อนข้างสูงใหญ่ หน้าตาธรรมดาเป็นอย่างมาก ผิวค่อนข้างดำ ท่าทางเข้มงวดจริงจัง มองผิวเผินเป็นคนประเภทยิ้มยาก
“เย่เทียนเฉินถูกขังอยู่ข้างในเหรอ?” ชายร่างผมมองชางหลางแล้วเอ่ยถาม
“ใช่ครับ เฮยเมี่่ยน(หน้าดำ) เดี๋ยวเข้าไปแล้วผมจะพูดกับไอ้หนูนี่ ให้เขาไปกับพวกเรา คุณอย่าลงมือเชียว” ชางหลางพูดด้วยน้ำเสียงขอร้อง
“หึ ชางหลาง เสียทีที่คุณเป็นถึงหนึ่งในสามนักรบราชันแห่งประเทศจีน ขนาดเด็กรุ่นหลังก็ยังเก็บกวาดไม่ได้ น่าขายหน้าจริงๆ ฉันเฮยเมี่ยนไม่ได้มีความใส่ใจและพิถีพิถันขนาดนั้นหรอก!”
เฮยเมี่ยนพูดจบก็ไม่สนใจชางหลางอีก เดินตรงเข้าไปยังประตูของกรมความมั่นคงสาธารณะแห่งเมืองหลวง ดูเหมือนว่าแม้แต่ตำแหน่งของชางหลาง เขาก็ไม่เห็นอยู่ในสายตาโดยสิ้นเชิง หากว่านี่ถูกคนอื่นเห็นเข้าจะต้องตกใจเป็นอย่างมาก จะต้องสงสัยว่าชายที่มีฉายาว่าเฮยเมี่ยนคนนี้เป็นใครกันแน่ ไม่เห็นสามราชันนักรบแห่งประเทศจีนอยู่ในสายตาเลย
ชางหลางเห็นเฮยเมี่ยนเดินเข้าไปก็รีบตามไป คนอื่นไม่รู้แต่เขารู้อย่างชัดเจน หากเฮยเที่ยนและเย่เทียนเฉินลงมือขึ้นมาจริงๆ เกรงว่าตึกสำนักความปลอดภัยสาธารณะแห่ง
