นี้ เขาฝึกอย่างยากลำบากทุกวันคืนเพื่อที่จะเอาชนะชางหลางและแย่งชิงฉายาหนึ่งในสามราชันนักรบแห่งประเทศจีนมาให้ได้ ดังนั้นขอบเขตของหมัดวชิระสยบมารของเขาในตอนนี้ คนละระดับกับเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง พลังทำลายล้างเพิ่มมากขึ้นไม่รู้กี่เท่า ในความคิดของกูตู๋อ๋าง ต่อให้เย่เทียนเฉินร้ายกาจเพียงใด ก็ไม่สามารถหยุดฝ่ามือนี้ของตนได้
ไหนเลยจะรู้ว่า เมื่อฝ่ามือทั้งสองปะทะกัน กูตู๋อ๋างจะพลันรู้สึกได้ในทันทีว่าฝ่ามือของตนราวกับปะทะเข้ากับภูเขาเหล็กกล้าลูกหนึ่ง ส่วนเย่เทียนเฉินนั้นเคลื่อนไหวโจมตีกระแทกเขาลงไปโดยตรง เขามองเย่เทียนเฉินอย่างยากที่จะเชื่อ ต่อให้กระดูกนิ้วมือขวาทั้งห้านิ้วถูกกระแทกจนหักหมด กูตู๋อ๋างก็ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด ในใจของเขาถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกตกตะลึงโดยสิ้นเชิง
เย่เทียนเฉินอายุเพียงยี่สิบปีเท่านั้น ในสายตาของกูตู๋อ๋าง ต่อให้เย่เทียนเฉินจะแข็งแกร่งเพียงใด จะสามารถแข็งแกร่งได้ถึงขนาดไหนกันเชียว? คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตนเองโดยเด็ดขาด ยิ่งไปกว่านั้นนี่เป็นฝ่ามือที่เขาออกแรงทั้งหมดแล้วงั้นหรือ? แต่ว่า ความจริงมักจะยากจะคาดเดา ความสามารถของเย่เทียนเฉินห่างไกลจากจินตนาการของเขาไปมาก
“ฉันแพ้แล้ว เอาไปเถอะ!” กูตู๋อ๋างขยับขาทั้งสอง เดินออกจากรอยประทับลึกสิบเซนติเมตรบริเวณขา มือซ้ายหยิบกระเป๋าตังค์ออกมา โยนไปให้เย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้น
“กลับไปฝึกให้มากๆ อีกสักหลายปีเถอะ ด้วยความสามารถของนาย เ
