น้อยเป็นของตัวเอง สามพ่อลูกตระกูลลั่วก็เหมือนกับงูพิษ ตอนที่ตีมัน มันก็มุดรูหนี แต่ถ้าไม่ตี ก็ไม่แน่ว่าจะกัดนาย ยุ่งยากเหลือเกิน ดังนั้นถึงต้องฆ่าซะ!” เย่เทียนเฉินส่ายหน้ามองไปชางหลางแล้วพูดขึ้น
“ไม่ได้ แล้วทำแบบนี้ไม่ได้ หากว่านายฆ่าสามพ่อลูกนี้อีกล่ะก็ จะเป็นการรนหาที่ตายอย่างแท้จริง!” ชางหลางกางแขนทั้งสองขวางเย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้น
“ช่วยไม่ได้ เรื่องที่ฉันตัดสินใจไปแล้วใครก็เปลี่ยนไม่ได้ หากนายไม่หลีกทางให้ พวกเราก็คงต้องสู้กันเท่านั้น หากหยุดฉัันไว้ได้ วันนี้ฉันก็จะไม่ฆ่าสามพ่อลูกนั่น…” เย่เทียนเฉินพูด มุมปากปรากฏรอยยิ้ม
สู้กับชางหลางเป็นสิ่งที่เขารอคอยมาตลอด เขาสามารถรู้สึกได้ว่าพลังต่อสู้ของตนเองในปัจจุบันนี้ หากต้องการชนะชางหลางนั้นไม่ง่ายเลย อย่างมากทั้งสองก็ทำได้เพียงสู้เสมอกันเท่านั้น คนคนนี้ไม่เสียทีที่เป็นหนึ่งในสามราชันนักรบแห่งประเทศจีน หากต้องการชนะเขาไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย
“ได้ ฉันจะสู้กับนาย!”
ชางหลางมึงจะพูดจบ มือขวากำแน่น ซัดหมัดโจมตีไปยังเย่เทียนเฉินด้วยความเร็วอย่างหาที่เปรียบมิได้ มีพลังรุนแรงเป็นอย่างมาก สั่นสะเทือนไปถึงต้นหญ้าบริเวณขา
ตู้ม!
หมัดชางหลางต่อยถูกต้นไม้ใหญ่ด้านหลังเย่เทียนเฉิน ทำให้ลำต้นของต้นไม้ใหญ่นั้นทะลุ แต่ที่เดิมที่เย่เทียนเฉินอยู่เหลือทิ้งไว้เพียงแค่เงา พุ่งเข้าไปยังบ้านตระกูลลั่วด้วยความเร็วสูง จากนั้นชางหลางได้ยินคำพูดของเย่เทียนเฉิน
“ไม่ต
