ทียนเฉินไม่ค่อยคุ้นเคยกับเมืองหลวงจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม
“ใช่มั้ง? ทำไมเหรอ?”
“อ๋อ งั้นเธอให้ฉันลงรถตรงแยกด้านหน้านั่น เธอกลับไปเองแล้วกันนะ!” เย่เทียนเฉินพูดยิ้มๆ
“นาย…คิดจะทำอะไร?” ซูเฟยเฟยอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง ถามออกไปอย่างแปลกใจ
เย่เทียนเฉินมองซูเฟยเฟย ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มลามกออกมา พูดอย่างสับปลับว่า “เธอดูสิกลางดึกคนเงียบมาก ฉันก็เป็นคนโสด ผู้ชายต้องการผู้หญิงเป็นเรื่องธรรมดาใช่ไหม?อีกทั้งฉันได้ยินมาว่าสาวงามของเมืองหลวงงามที่สุดในประเทศ ตัวหอมเนื้ออ่อน ฉันนอนหนาวเปล่าเปลี่ยวตอนกลางคืนมานานแล้ว อยากจะเสพสุขสักหน่อย…”
“นาย…อันธพาล ลามก ไร้ยางอาย น่ารังเกียจ!”: ซูเฟยเฟยก่นด่าเย่เทียนเฉินรุนแรง
“ฉันเองก็ไม่อยากไปเหมือนกัน แต่ว่าฉันไม่มีแฟน ไม่งั้น ไม่งั้นวันนี้เธอจะมาทำให้ฉันพึงพอใจหน่อยเถอะ ฉันรับรองว่าจะให้ทิปเธอสองร้อยหยวน!” เย่เทียนเฉินทำท่าทางลามก ทั้งยังทำท่าสูดน้ำลายมองไปยังซูเฟยเฟย
“นาย…คนบ้า ไปตายซะ…”
ซูเฟยเฟย โกรธจนหน้าแดง จอดรถข้างถนนแล้วเปิดประตูรถออก ขาดก็แต่ไม่ได้ใช้รองเท้าส้นสูงถีบเย่เทียนเฉินออกไป คนคนนี้เห็นตัวเองเป็นผู้หญิงแบบนั้น แล้วยังบอกว่าจะให้เงินพิเศษสองร้อยหยวนอีกด้วย? ช่างน่ารังเกียจจริงๆ
“เดินทางปลอดภัยล่ะ ฝันดี!” เย่เทียนเฉินลงรถ หัวเราะฮี่ๆ มองไปทางซูเฟยเฟยแล้วกล่าวออกมา
“ฝันดีบ้านนายสิ!”
เมื่อเห็นซูเฟยเฟยขับรถสปอร์ตเฟอร์รารี่สีแดงจากไปอย่างโกรธเคือ
