ีพลังอบอุ่นสายหนึ่งหมุนวนอยู่ เมื่อใช้ความคิดชักนำความอบอุ่นนี้ไปยังจุดที่ได้รับบาดเจ็บและทำการฟื้นฟู ไม่นานเลือดก็จะหยุดไหล ตำแหน่งที่ได้รับบาดเจ็บก็จะดีขึ้นมาก
เมื่อเห็นว่าสีหน้าของศิษย์พี่ใหญ่ไม่ซีดขาวขนาดนั้นแล้ว มุมปากก็ไม่มีเลือดไหลออกมา เซี่ยอวี่เหอจึงวางใจลงไม่น้อย เธอกลัวจริงๆ ว่าเจียงอั้นจะมีอันตรายอะไรถึงชีวิตเพราะตนเอง เช่นนั้นชั่วชีวิตนี้เธอคงไม่อาจสงบใจได้ อย่างไรเสียศิษย์พี่ใหญ่ก็รักและปกป้องเธอมาตั้งแต่เล็กจนโต เหมือนพี่ชายแท้ๆ ของตัวเอง มิตรภาพระหว่างทั้งสองลึกล้ำมาก
“ศิษย์พี่ใหญ่ พี่ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?” เซี่ยอวี่เหอถามอย่างใส่ใจ
“ไม่เป็นไรแล้ว ศิษย์น้องเล็ก เย่เทียนเฉินคนนี้แข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งจนไม่กล้าคิด ฉันว่าพวกเราฆ่าเขาในเวลาสั้นๆ ไม่ได้แน่ กลับไปสำนักก่อนเถอะ!” เจียงอั้นพูดแล้วฝืนยิ้มออกมา
“ศิษย์พี่ใหญ่ ฉันไม่อยากกลับไปเร็วขนาดนี้ ฉันจะอยู่เล่นที่เมืองหลวงสักหน่อย” เซี่ยอวี่เหอมุ่ยปากน่ารักๆ พลางกล่าว
“ศาย์น้องเล็ก นี่เป็นคำสั่งของท่านอาจารย์ ถ้าเธอไม่กลับไป เกรงว่าจะถูกอาจารย์ตำหนิเอา” เจียงอั้นพูดอย่างร้อนรน
เซี่ยอวี่เหอชะงักไปครู่หนึ่ง เธอเองก็ทราบดีว่าแม้ท่านอาจารย์จะรักและตามใจเธอมาก แต่คำสั่งของอาจารย์ไม่อาจฝ่าฝืน นี่เป็นเรื่องจำเป็น มิฉะนั้นอาจารย์จะดูแลลูกศิษย์คนอื่นๆ ได้อย่างไร? แต่ครั้งนี้เธออยากจะอยู่เมืองหลวงอีกสักพักจริงๆ ไม่เพียงแต่เพราะอยาก
