เย่เทียนเฉินยืนอยู่ริมหน้าต่างบนชั้นสองของคฤหาสน์ มองลงไปยังชายชุดดำอย่างไม่พอใจ เมื่อครู่ตนเองถูกการปรากฏตัวของคนชุดดำทำเอาตื่นขึ้นมาจริงๆ จนถึงตอนนี้ในหัวของเขาก็ยังมึนๆ อยู่
คนชุดดำที่ยืนอยู่ด้านล่างและสมาชิกกองกำลังคมมีดทั้งสี่คนนั้นตกตะลึงเป็นอย่างมาก พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าเย่เทียนเฉินจะยังไม่ตาย มีดบินทั้งหกเล่มล้วนปักทะลุผ้าห่มจมลึกเข้าไปสามส่วน ทั้งหมดนี่ฆ่าเย่เทียนเฉินไม่ได้เลยเหรอ?
ความจริง ตอนที่คนชุดดำพุ่งเข้ามา เย่เทียนเฉินยังคงนอนหลับอย่างมึนๆ อยู่ แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่รู้ตัว เพียงแต่หากจะให้ใช้คำมาบรรยายตนเองก็คือ เขาขี้เซามาก ขี้เกียจลงมือ เพียงแต่ตอนที่มีดบินทั้งหกเล่มจู่มโจมเข้ามา เขาได้หลบลงไปใต้เตียงแล้วนอนต่อ
“แกไม่ตายเหรอ?” คนชุดดำมองเย่เทียนเฉินอย่างโหดเหี้ยมพลางกล่าวถาม
“ฉันว่านักฆ่าไม่เหมาะกับแกหรอก มีดบินหลายเล่มนี้พอขว้างไปก็ไม่สนใจซะแล้ว จะมั่นใจได้ยังไงว่าเป้าหมายตายหรือยัง?” เย่เทียนฉินมองคนชุดดำ ทำเหมือนตัวเองเป็นนักฆ่ามืออาชีพกำลังสั่งสอนคนชุดดำที่ไม่มีความเป็นมืออาชีพคนหนึ่ง
“รนหาที่ตาย!”
คนชุดดำพูดเสียงขรึม เท้าทั้งสองเหยียบลงบนพื้นส่งตัวกระโดดทะยานขึ้นสูงสองเมตรกว่า เป็นวิชาตัวเบาเหมือนกับที่เล่าขานกันมา ทำให้ร่างกายเบาดุจขนนก ในสายตาของคนนอก เกรงว่าจะตกตะลึงจนหน้าถอดสี แต่สำหรับพวกเย่เทียนเฉินกลับธรรมดามาก ในโลกนี้มีการดำรงอยู่ของพรรควรยุท
