ต้องเข้าโรงพยาบาล เพียงได้ฟังก็ทำให้ผู้คนทึ่งแล้ว
ณ เวลานี้ ภายในร้านกาแฟที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในเมืองหลวง หญิงคนหนึ่งแต่งตัวตามแฟชั่น ท่อนบนสวมเสื้อยืดกีฬาตัวหนึ่ง ท่อนล่างสวมกางเกงยีนส์ที่สั้นมากตัวหนึ่ง รวมกับหมวกที่ทันสมัยและสะโพกโค้งงอนเป็นที่น่าประทับใจ จึงเป็นที่ดึงดูดสายตาอันเร่าร้อนของชายหลายคน
หากเย่เทียนเฉินพบกับหญิงที่กระปรี้กระเปร่าเป็นและหน้าตางดงามหยาดย้อยคนนี้ จะต้องประหลาดใจครั้งใหญ่แน่นอน เพราะเธอไม่ใช่คนอื่นคนไกล เป็นเซี่ยอวี่เหอนั่นเอง ตรงข้ามเซี่ยอวี่เหอมีชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งนั่งอยู่ สูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบเซ็นติเมตร สวมสูทตัวใหญ่ ดูไม่เข้ากันอย่างยิ่ง รูปร่างกำยำแข็งแรงมาก เป็นประเภทที่แค่มองก็รู้สึกว่าล่ำบึ้กประเภทนั้น โกนหัวจนราบเรียบ ใบหน้าเข้มงวดจริงจัง มองดูแล้วทำให้ผู้คนต้องตกใจจริงๆ
“ศิษย์น้อง อาจารย์ให้ฉันมาตามเธอกลับไป!” ชายร่างกำยำเอ่ยขึ้น มองไปยังเซี่ยอวี่เหอ
“ไม่ ฉันไม่กลับ ฉันต้องหาเจ้าบ้านั่นให้เจอ จะสั่งสอนเขาแรงๆ สักยก ไม่งั้นฉันทนไม่ได้!” เซี่ยอวี่เหอเปิดปากพูดแล้วห่อปากอันน่ารักของเธอ
หลังจากเซี่ยอวี่เหอสู้กับเย่เทียนเฉินก็ไม่ได้ไปจากเมืองหลวง แต่เข้ามาในเขตเมืองและเริ่มตรวจสอบและค้นหาตัวเย่เทียนเฉิน ด้วยนิสัยราวเด็กหญิงของเซี่ยอวี่เหอ เย่เทียนเฉินคนนี้กล้ามาพูดจาแทะโลมตนเอง ที่น่ารังเกียจที่สุดคือมาจูบตนเอง ความแค้นนี้เซี่ยอวี่เหอจะต้องชำ
