้นอดไม่ได้ที่จะเปิดปากถาม
เรื่องที่ว่าครั้งนี้ศิษย์น้องเล็กเซี่ยอวี่เหอตอบรับฉินเหิงให้ไปฆ่าเย่เทียนเฉิน เจียงอั้นเองก็รู้ดี เดิมทีเขาก็ต้องการอยู่กับศิษย์น้องเล็กทุกย่างก้าว และไปลงมือฆ่าเย่เทียนเฉินด้วยตัวเอง แต่เพราะมีบางเรื่องที่ทำให้เสียเวลา ตอนนี้ดูท่าแล้วศิษย์น้องเล็กจะฆ่าเย่เทียนเฉินไม่สำเร็จ และดูเหมือนจะได้รับความอยุติธรรมอะไรบางอย่าง พอพูดถึงเย่เทียนเฉินถึงได้โกรธจนหน้าแดง มันจะต้องมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างนั้นเป็นแน่
“อย่าพูดถึงเจ้าบ้านี่เลย ฉันจะต้องฆ่าเขาแน่!” เซี่ยอวี่เหอเอ่ย รู้สึกโกรธจนเข็ดฟันไปหมด
“ศิษย์น้องเล็ก ถึงจะบอกว่าเธอเป็นนักฆ่าคนหนึ่ง แต่ความจริงก็ไม่เคยฆ่าใครสักคนเดียว หากพูดเรื่องนี้ออกไปจะต้องไม่มีใครเชื่อแน่ หากเธอต้องการฆ่าเย่เทียนเฉินจริงๆ เธอคงลงมือไม่ได้หรอก เธอใจดีเกินไป งั้นให้ฉันช่วยเธอฆ่าเย่เทียนเฉินดีกว่า!” เจียงอั้นมองไปยังเซี่ยอวี่เหอแล้วเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม
เซี่ยอวี่เหอถลึงตาใส่เจียงอั้นอย่างดุดันแวบหนึ่ง ยู่ปากอันน่ารักแล้วพูดขึ้นว่า “ใครบอกว่าฉันไม่กล้าฆ่าคน? ฉันเป็นนักฆ่าคนหนึ่ง ฉันจะเริ่มจากการฆ่าเจ้าบ้าเย่เทียนเฉินนี่ ใครให้เขากล้า เขากล้า…เฮอะ!”
เจียงอั้นมองเซี่ยอวี่เหอแวบหนึ่ง คบค้าสมาคมกันมานานหลายปีขนาดนี้ อีกทั้งยังรักศิษย์น้องเล็กอย่างลึกซึ้ง เจียงอั้นย่อมเข้าใจนิสัยของเธอเป็นอย่างดี พูดก็เก่ง ฝีมือก็แข็งแกร่ง แต่ความจริงไม่กล้าแม้กร
