กันระหว่างพลังภายในอันลึกล้ำของพรรควรยุทธโบราณและความสามารถอันแข็งแกร่งของตัวผู้มีพลังพิเศษ ดังนั้นจึงแสดงพลังการต่อสู้อันไม่ธรรมดาออกมาให้เห็นได้
จนกระทั่งเซี่ยอวี่เหอเดินเข้าไป ก็พบว่าภายในป่าไผ่ไม่มีเงาร่างของเย่เทียนเฉินอยู่แล้ว บนพื้นมีตัวอักษณเขียนไว้แถวหนึ่ง เซี่ยอวี่เหอเห็นก็หน้าแดงหูแดงไปหมด ขณะเดียวกันก็โกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เย่เทียนเฉินเขียนไว้บนพื้นว่า “ปากของเธอนุ่มมากเลย แต่อารมณ์ฉุนเฉียวไปสักหน่อย ผู้หญิงร้ายกาจ แล้วเจอกัน!”
“เย่เทียนเฉิน ฉันจะต้องฆ่านายแน่นอน!” เซี่ยอวี่เหอโกรธจนใช้เท้าขยี้ตัวอักษรบนพื้นเหล่านั้นพลางตะโกนออกมาอย่างโมโห
เย่เทียนเฉินไม่ได้ฆ่าเซี่ยอวี่เหอ ยังคงเป็นเช่นประโยคที่ว่า เขาไม่ใช่คนที่เสพติดการฆ่า นอกจากนี้ระหว่างตนเองและเซี่ยอวี่เหอก็ไม่ได้มีความแค้นอะไรต่อกัน ที่สำคัญที่สุดก็คือเซี่ยอวี่เหอ นักฆ่าหญิงคนนี้ทำให้เขารู้สึกพิเศษ ทั้งฝีมือแข็งแกร่ง และมีความน่ารักดังเด็กสาว ไม่เหมือนกับนักฆ่าเลือดเย็นประเภทนั้นที่ไม่มีความเป็นมนุษย์เลยแม้แต่ครึ่งส่วน รวมกับที่ไปจูบเธออย่างไม่ระมัดระวังไปแล้ว หากว่ายังจะฆ่าอีกล่ะก็ คงจะไม่ค่อยดีหรอกใช่ไหม?
เกิดใหม่ในโลกแห่งนี้ เป็นครั้งที่สองที่เย่เทียนเฉินจูบปากผู้หญิง หากว่ากันด้วยความสวย เซี่ยอวี่เหอไม่อาจเทียบฉีหรูเสวี่ยและหลิ่วหรูเหมยได้ แต่เซี่ยอวี่เหอเป็นคนที่มีรูปโฉมน่ารัก ผู้หญิงประเภทนี้ดูเหมือนจะสามา
