าเป็นคนยังไงล่ะ? หล่อพอรึเปล่า?” เย่เทียนเฉินถามยิ้มๆ
“ก็ไม่เลว หล่อพอได้อยู่ เหมือนไอ้พวกผู้ชายหน้าขาวนิดหน่อย เพียงแต่ใครก็ไม่คิดว่ารูปร่างหน้าตาแบบนาย จะมีฝีมือแข็งแกร่งเหี้ยมหาญขนาดนี้ เกินความคาดหมายของผู้อื่นจริงๆ!”
“ในเมื่อเธอรู้ชื่อฉันอยู่แล้ว งั้นฉันขอรู้ชื่อเธอบ้างได้รึเปล่า?”
เย่เทียนเฉินรู้สึกสนใจผู้หญิงที่มีฝีมือไม่ธรรมดาคนนี้ขึ้นบ้างแล้วจริงๆ หน้าตางดงาม ฝีมือก็ไม่ธรรมดา อีกทั้งระหว่างการสนทนายังแผ่บรรยากาศบางอย่างออกมา ซึ่งไม่ใช่อะไรที่นักฆ่าธรรมดาๆ จะมีได้ ทำให้เย่เทียนเฉินรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา
“เซี่ยอวี่เหอ” นักฆ่าหญิงผู้นั้นกล่าวยิ้มๆ
“ไม่จริงน่า? ชื่อจริงหรือชื่อปลอม? หรือว่า หรือว่าเธอก็คือเซี่ยอวี่เหอ[1]ริมทะเลสาบต้าหมิงหูคนนั้น?” เย่เทียนเฉินจงใจพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มสนุกสนาน
“ชื่อเซี่ย(谢)อวี่เหอ ไม่ใช่เซี่ย(夏)อวี่เหอ!” เซี่ยอวี่เหอพลันรู้สึกเอือมระอา จ้องเขม็งไปยังเย่เทียนเฉินแวบหนึ่งแล้วพูดขึ้น
เห็นว่าเซี่ยอวี่เหอถึงกับใช้ดวงตาอันงดงามจ้องตนเองเขม็ง เย่เทียนเฉินก็เกือบหลุดหัวเราะออกมา ในใจคิดว่านักฆ่าสาวคนนี้ช่างมีเอกลักษณ์จริงๆ หากเป็นนักฆ่าธรรมดาทั่วไปไหนเลยจะมาพูดจามากมาย พุ่งเข้ามาก็ลงมือฆ่าทันที นี่ยังใช้ดวงตางามๆ มาจ้องมองผู้อื่น ในความดุดันเข้มงวดนั้นนับว่ามีความน่ารักอยู่บ้าง
“เซี่ยอวี่เหอ? หรือว่าจะเป็น ขอบคุณเธอที่หลายปีมานี้ยังคิดถึงเซี่ยอวี่
