ย่างไม่ไว้หน้าเลยสักนิด
“คุณน้องครับ พี่จะบอกอีกครั้งนะ ระหว่างพี่กับฉีหรูเสวี่ยไม่มีอะไรกันเลย อย่างมากที่สุดก็เป็นแค่เพื่อนธรรมดาเท่านั้น อีกอย่างสิ่งที่คนคนนี้พูด มันก็เป็นคำพูดหลอกลวงน้องกับแม่ทั้งนั้น ทำไมพวกเธอสองคนไม่สงสัยกันสักนิดนะ?” เย่เทียนเฉินพูดอย่างเอือมระอา
“พี่คะ หนูผิดหวังกับพี่มากจริงๆ เลย พี่รู้ไหม? ตอนที่พี่ไปประเทศM พี่หรูเสวี่ยเป็นห่วงพี่ทั้งวัน พี่รู้ไหมว่ากุ้งมังกรที่พี่กินตอนกลางวันใครเป็นคนทำให้? เป็นพี่สาวหรูเสวี่ยทำให้พี่ตอนที่ต้องจากไป พี่รู้ไหมว่าตอนที่พี่สาวหรูเสวี่ยไปเธอร้องไห้เสียใจหนักขนาดไหน? พี่รู้ไหมว่าในใจของเธอเจ็บปวดแค่ไหน?” เย่เชี่ยนเหวินพูด ดวงตาแดงก่ำ เกือบจะร้องไห้อยู่ร่อมร่อ
“นี่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพี่นี่ ทุกคนต่างก็มีสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ใช่ไหม?”
“เทียนเฉิน แม่ไม่สนว่าลูกจะคิดยังไง แล้วก็ไม่สนว่าลูกจะทำยังไง อย่างไรเสียพรุ่งนี้ตอนเที่ยง หรูเสวี่ยก็ต้องหมั้นกับฉินเหิงแล้ว ขอเพียงการหมั้นสำเร็จ ชีวิตนี้ของหรูเสวี่ยก็คงจบสิ้นแล้ว นี่เป็นของขวัญที่แม่กับน้องเลือกให้เธอ ลูกเอาไปให้เธอเถอะ!” หลัวเยี่ยนกล่าว มองเย่เทียนเฉินแวบหนึ่ง
“ไม่จริงน่า? ให้ผมเอาไปให้เนี่ยนะ? แล้วผมว่ามันมีอะไรไม่ถูกต้องนะครับ ไม่ใช่ว่าการหมั้นระหว่างเธอกับฉินเหิงอะไรนั่นมีเดือนหน้าเหรอ? ทำไมถึงจัดก่อนเวลาขนาดนี้?” เย่เทียนเฉินถามอย่างสงสัย
“ก็เพราะพี่ไงล่ะ พวกเราได้ยินมาว่
