เย่เทียนเฉินแบกกระเป๋าเป้ของตนเดินตามหลังชางหลางไป ไหนเลยจะรู้ว่าชางหลางเดินเข้าไปได้อย่างราบรื่น แต่เขากลับถูกทหารถือปืนสองคนขวางเอาไว้
“ตามกฎข้อบังคับ ไม่อนุญาตให้นำสิ่งของใดๆ เข้าไป กรุณาวางกระเป๋าลงด้วยครับ ยกมือทั้งสองขึ้นด้วย พวกเราจะทำการค้นตัว!” ทหารคนหนึ่งที่ถือปืนกลอยู่ในมือมองเย่เทียนเฉินและกล่าวอย่างสำรวม
“ค้นตัว? ถ้าถูกพวกคุณรู้เข้าว่าผมไม่ใส่กางเกงในจะทำยังไงล่ะ? ไม่เอาด้วยหรอก!” เย่เทียนเฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยอกเย้า
“ขอให้คุณปฏิบัติตามด้วยครับ ไม่งั้นพวกเราคงให้คุณเข้าไปไม่ได้” ทหารอีกคนหนึ่งมองเย่เทียนเฉินเขม็งแล้วพูดขึ้น
เย่เทียนเฉินมองนายทหารถือปืนทั้งสองคนแวบหนึ่ง เขาไม่ได้อยากจะทำให้พวกเขาลำบากใจ แต่ว่าในกระเป๋าเป้ใบนี้มีของฝากสำหรับพ่อแม่ที่นำกลับมาจากประเทศMอยู่ หากว่าหายไปหรือเสียหายขึ้นมา เย่เทียนเฉินจะต้องปวดใจมาก ดังนั้นเขาไม่ยอมวางกระเป๋าลงแน่ ส่วนเรื่องที่ให้เขายกมือทั้งสองขึ้นและยอมรับการตรวจค้นนั้น เย่เทียนเฉินยิ่งไม่มีทางทำท่าทางที่ดูเหมือนการยอมแพ้เช่นนี้ออกมาแน่
ชายผู้มีจิตใจแข็งแกร่ง ซื่อตรงไม่เกรงกลัว นี่คือนิสัยและคำพรรณาของเย่เทียนเฉินในช่วงสิ้นโลก ต่อให้อยู่ในช่วงสิ้นโลก ในช่วงที่เย่เทียนเฉินยังคงอ่อนแออยู่ เมื่อเจอกับยอดฝีมือที่มีความสามารถแกร่งกร้าวเหี้ยมหาญยิ่งกว่าเขา เขาก็สู้สุดชีวิต หาหนทางมีชีวิตต่อไปให้ได้ นี่เป็นสาเหตุที่ว่าทำไมเขาถึงกลาย
