เย่เทียนเฉินบุกเข้าสู่ทำเนียบขาว กองหำลังทหารเขตสิบห้ากลุ่มนี้ไม่สามารถขัดขวางเขาไว้ได้ ยามเมื่อผู้มีพลังพิเศษขอบเขตจอมราชันคนหนึ่งระเบิดพลังเต็มที่ คนธรรมดาไม่อาจจะขัดขวางได้
บนเก้าอี้เอนของสวนหย่อมภายนอกทำเนียบขาว มีชายชราคนหนึ่งกำลังใช้ไม้เท้าพยุงตัว อายุราวเจ็ดสิบปี กำลังมองเย่เทียนเฉินด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม มองไม่ออกถึงความเป็นปรปักษ์เลยแม้แต่น้อย
แต่เย่เทียนเฉินก็ไม่ได้ดูเบาชายชราผู้นี้เลยสักนิด เนื่องจากเขาไม่อาจรู้สึกได้ถึงการผันผวนของพลังงานอันแข็งแกร่งบนร่างกายของชายชรา นี่ถึงจะเป็นยอดฝีมือที่แท้จริง
ไม่ว่าจะในปัจจุบันหรือในช่วงสิ้นโลก ไม่ว่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งแห่งพรรควรยุทธโบราณหรือยอดฝีมือผู้มีเคล็ดพลังพิเศษที่แข็งแกร่ง เมื่อขอบเขตของพวกเขาถึงขั้นสุดยอด ตอนที่ไม่ลงมือก็จะดูเหมือนคนธรรมดาไม่มีฝีมืออะไร เมื่อลงมือ ภายในร่างกายก็ราวกับซ่อนมังกรตัวใหญ่ไว้ตัวหนึ่ง เปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาล แข็งแกร่งหาที่เปรียบ
“เย่เทียนเฉิน!” เย่เทียนเฉินได้สติกลับมาก็พูดไปด้วยรอยยิ้ม
“ดวงดาวบนฟากฟ้า จะต้องเป็นดาวที่เปล่งประกายแน่ เป็นชื่อที่ดี” โทมัสเอ่ยพลางยิ้มอย่างมีนัยยะ
“ไม่คิดว่าคุณจะพูดภาษาตะวันออกของพวกเราได้ พูดได้คล่องมากด้วย!”
พูดไป เย่เทียนเฉินก็นั่งลงที่เก้าอี้เอนตรงข้ามโทมัส เขารู้ว่าชายชราตรงหน้าไม่ธรรมดา อาจจะเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาได้พบในโลกที่เขามาเกิดใหม่
