ือนกับศัตรูตัวฉกาจปะทะกัน แต่กลับดูเหมือนสหายต่างวัยกำลังคุยเล่นกันอยู่ ทำให้โฮบาม่าที่ยืนอยู่บนอาคารบริหารรู้สึกกังวล ยังมีบีชที่ร้อนใจดั่งมดที่อยู่บนกะทะร้อน ไม่รู้ว่าสองคนนี้กำลังทำอะไรอยู่
เย่เทียนเฉินคนเดียวก่อเรื่องใหญ่โตในวอชิงตัน ทั้งยังบุกเดี่ยวเข้ามายังทำเนียบขาวที่ถูกอารักขาอย่างเข้มงวดโดยยอดทหาร พริบตาเดียวก็ใกล้จะถึงเบื้องหน้าของโฮบาม่าแล้ว จะไม่ให้เขากังวลและตรึงเครียดได้อย่างไร
ชาวตะวันตกคนหนึ่ง หากมาถึงเบื้องหน้าของตนเองเช่นนี้จริงๆ ตนที่เป็นถึงประธานาธิบดีแห่งประเทศMจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? ประเทศมหาอำนาจอันดับหนึ่งของโลกอย่างประเทศMของตนจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? ดังนั้นตอนนี้โฮบาม่าจึงมีเพียงความคิดเดียว นั่นก็คือให้โทมัสลงมือฆ่าเย่เทียนเฉินในทันที เพื่อเป็นการเตือนประเทศอื่นๆ บนโลกว่า ประเทศMหาเรื่องไม่ได้ ตำแหน่งมหาอำนาจของพวกเขาแข็งแกร่งยากจะล้มล้าง
“ไอ้เวรเอ๊ย ไอ้เวรโทมัสมันทำอะไรอยู่? ให้เขาลงมือซะ ให้เขาลงมือฆ่าชายชาวตะวันออกคนนั้นเดี๋ยวนี้” โฮบาม่าตะโกนด้วยความโกรธ
“ท่านประธานาธิบดีครับ ท่านระงับความโกรธไว้ก่อนนะครับ พวกเรารอดูก่อนเถอะครับ…” บีชพูดด้วยท่าทีลำบากใจ
“รอดูก่อน? ทำไมต้องรอดูก่อน หรือคำสั่งของประธานาธิบดีอย่างผม ยังมีคนกล้าไม่ฟังอยู่อีก?” โฮบาม่าได้ยินคำพูดของบีชก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก
ใครก็คิดไม่ถึงว่า ประธานาธิบดีโฮบาม่าที่เมื่ออยู่ต่อหน้าสื่อต่างๆ แล
