ยนเฉิน เขาถึงได้ปฏิเสธความคิดของตนเอง เห็นได้ชัดว่า เย่เทียนเฉินเกินขอบเขตของทหารที่เก่งกาจทั่วๆ ไปแล้ว เป็นไปได้มากว่าจะเกินระดับความสามารถของมนุษย์ไปแล้ว มิน่าล่ะประธานาธิบดีโฮบาม่าจึงสั่งให้โทมัสลงมือให้ได้
ตลอดทางทางที่เย่เทียนเฉินพุ่งไปเข้าไปในทำเนียบขาวไม่พบกับการขัดขางใดๆ เลย นี่ทำให้เขารู้สึกแปลกๆ เมื่อเขามาถึงสถานที่ที่มีน้ำพุอันใหญ่โตที่ทั้งงดงามและเปล่งประกายบริเวณด้านบนของอาคารบริหารของทำเนียบขาว ก็พบกับชายชราคนหนึ่งถือไม้เท้าอยู่ในมือ กำลังมองมายังเขาด้วยรอยยิ้ม
ชายชราผู้นั้นอายุราวเจ็ดสิบปี ผมและเคราล้วนเป็นสีขาวหมดแล้ว ในมือขวาถือไม้เท้าอยู่ด้ามหนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้ามีความเมตตาอ่อนโยน มองไม่ออกถึงความโหดร้ายใดๆ
แต่เย่เทียนเฉินกลับยืนอยู่ในตำแหน่งที่ห่างจากชายชราคนนี้สิบเมตร และมองไปด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เย่เทียนเฉินรู้สึกได้ถึงความผันผวนของพลังงานที่ทำให้ผู้คนต้องสั่นสะท้านบนร่างของชายชรา เดิมทีสถานที่เฉกเช่นทำเนียบขาว ทั้งตัวเองก็ก่อเรื่องเข้ามาซะใหญ่โตเช่นนี้ ถ้าบอกว่ายังมีชายชราธรรมดาๆ คนหนึ่งอยู่ที่นี่ แม้แต่คนโง่ก็คงไม่เชื่อ
“ผมชื่อโทมัส ไม่ทราบว่าปีศาจตะวันออกคนนี้มีชื่อว่าอะไร?” ชายชรามองเย่เทียนเฉินด้วยรอยยิ้มแล้วกล่าวถาม
……………………………………………..
