หลบ กลับพุ่งเข้าไปอีกต่างหาก ทุกคนตะลึงงัน ถึงกับมีทหารหลายคนหยุดยิงไป
“หลีกทาง หลีกทาง…”
ทหารที่ได้สติกลับมาร้องตะโกนเสียงดัง น่าเสียดายที่ทุกอย่างสายไปแล้ว ตอนที่รถเวย์รอนใกล้จะชนกับรถบรรทุกลำเลียงพล เย่เทียนเฉินค่อยๆ เปิดประตู หลบออกจากตำแหน่งที่นั่งคนขับมายืนข้างถนน ยิ้มร่าพลางโบกมือให้กับทหารกลุ่มนั้น
ตู้ม!
รถเวย์รอยชนเข้ากับรถบรรทุกลำเลียงพล ตามมาด้วยจรวดที่ถูกยิงมาติดๆ ระเบิดทหารหลายสิบนายจนกรีดร้องออกมาไม่หยุด เปลวไฟลุกท่วม เสียงระเบิดในครั้งนี้ทั้งดังและรุนแรงยิ่งกว่ารถบรรทุกลำเลียงพลทั้งหกชนกันเองเมื่อสักครู่นี้เสียอีก ทำลายความสงบสุขของวอชิงตันไปโดยสิ้นเชิง
“โธ่เอ๊ย RPG ไม่ได้เรื่องเลย สู้โยนระเบิดปรมาณูมาไม่ได้จริงๆ!” เย่เทียนเฉินส่ายหน้ากล่าว
ครืน!
เย่เทียนเฉินรู้สึกว่าพื้นสั่นไม่หยุดจนทำให้ทรงตัวแทบไม่อยู่ เหมือนกับมีอะไรบางอย่างพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง เมื่อหันไปมองก็ต้องประหลาดใจ เนื่องจากมีรถหุ้มเกราะคันใหญ่คันหนึ่งกำลังบดล้อขับตรงมาทางเขา ถ้าถูกทับเข้า ไม่ต้องหวังเลยว่าจะรอดไปได้ ตลอดเส้นทางที่รถหุ้มเกราะคันนี้ขับผ่านมา อิฐถนนที่แข็งแกร่งของวอชิงตันล้วนถูกบดจนแตกละเอียด เห็นได้ว่ามีพละกำลังมากมายขนาดใหญ่
“ไม่เอาน่า? คันใหญ่ขนาดนี้ ฉันเล่นคนเดียวไม่ไหวหรอก ให้ประธานาธิบดีโฮบาม่ามาเล่นด้วยกันดีกว่า!”
พูดจบ มุมปากของเย่เทียนเฉินก็ปรากฏรอยยิ้มแปลกประหลาด เขาวิ่งไปยังรถมอ
