“เย่เทียนเฉินคงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริงๆ หรอกใช่ไหม?”
หลิ่วหรูเหมยที่นั่งอยู่ในรถ อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองข้างหลัง เธอไม่อาจยับยั้งจิตใจที่เป็นห่วงเย่เทียนเฉินของตนเองได้เลย และไม่รู้ว่าทำไม หากกล่าวตามเหตุผลแล้วทั้งสองเป็นศัตรูคู่แค้นกัน ชั่วชีวิตนี้ไม่อาจมองอีกฝ่ายได้อย่างสบายตา แต่ตอนนี้ เธอถึงกับเป็นห่วงเจ้าคนชั่วนั่น โลกนี้ช่างมีแต่เรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นจริงๆ
ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม หากไม่ใช่เพราะเย่เทียนเฉิน ก็ไม้รู้ว่าเธอหลิ่วหรูเหมยจะตายไปแล้วกี่ครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่นำข้อมูลลับของเทคโนโลยีนิวเคลียร์กลับไป
“วางใจเถอะ ความสามารถของเจ้าเด็กนั่นลึกล้ำเกินคาดเดา พวกเราดูแลตัวเองให้ดีๆ ก็พอแล้ว!” หย่งชุนไท่กล่าวด้วยรอยยิ้ม
หลิ่วหรูเหมยพยักหน้า ในใจอดไม่ได้ที่จะร้อนรน หวังว่าเย่เทียนเฉินจะไม่เป็นอะไร
หลิวอวี่กำลังขับรถมุ่งหน้าไปสู่สถานที่ที่มีเฮลิคอปเตอร์ระหว่างประเทศจัดเตรียมไว้นานแล้ว ขอเพียงไปให้ถึงที่นั่นและขึ้นเครื่องได้สำเร็จ ก็จะสามารถกลับประเทศจีนได้แล้ว ภารกิจในครั้งนี้ก็นับว่าประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์
ขับรถอย่างบ้าคลั่งมาตลอดทางราวหนึ่งชั่วโมง หลิวอวี่จึงจอดรถในที่สุด สามารถพบป่าแห่งที่บริเวณชานเมืองวอชิงตัน นี่คือการเตรียมการล่วงหน้าที่เตรียมพร้อมไว้นานแล้ว
“คุณหนู พวกเราลงรถกันเถอะครับ คุ้มครองคุณขึ้นเครื่องไปก่อน พวกเราจะดูหลังให้เอง” หลิวอวี่หันไปกล่าว
