หดเหี้ยม
“ลงมือเต็มที่มาเถอะ ฉันรู้ว่าแกยังออมแรงไว้…” เย่เทียนเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ดูท่าทางแกจะเก่งจริงๆ สินะ งั้นฉันจะทำให้แกได้เห็นถึงความสามารถที่แท้จริงของราชาแห่งความโหดเหี้ยมอย่างฉัน”
ได้ยินคำพูดของเย่เทียนเฉิน ซิลลี่ก็ค่อนข้างตกใจ เนื่องจากตั้งแต่เริ้มเขาก็ไม่ได้ลงมือเต็มที่จริงๆ ยังปิดซ่อนความสามารถเอาไว้สองส่วน ทั้งนี้ก็เพื่ออยากจะชั่งน้ำหนักดูเสียหน่อยว่าเย่เทียนเฉินแข็งแกร่งขนาดไหน จึงเหลือพลังสุดท้ายเอาไว้ใช้กำจัดเย่เทียนเฉิน คิดไม่ถึงว่าเย่เทียนเฉินจะมองออก
“แบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว แต่ฉันขอบอกแกไว้หน่อยว่า ฉันเองก็ไม่ได้ลงมือเต็มที่…” เย่เทียนเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“อะไรนะ? แกก็ไม่ได้ลงมือเต็มที่? ฮ่าๆๆๆ อย่ามาทำให้ฉันขำตายน่ะ แกไม่ใช่คู่มือของฉัน”
“มาเถอะ ให้พวกเรารู้กันไปให้ชัดๆเลยว่าแกที่เป็นราชาแห่งความโหดเหี้ยมของประเทศM หรือฉันที่เป็นปีศาจตะวันออก ใครจะแข็งแกร่งกว่ากัน”
ลงมืออีกครั้ง ซิลลี่ก็ไม่ได้ออมแรงแม้แต่น้อย ทั้งกำลังและความเร็วเพิ่มขึ้นจนถึงบีดจำกัด พุ่งเข้าใส่เย่เทียนเฉิน ส่วนเย่เทียนเฉินนั้น หมัดทั้งสองปกคลุมไปด้วยพลังของผู้มีพลังพิเศษระดับจอมราชัน เตรียมจะจัดการซิลลี่ เนื่องจากพวกหลิ่วหรูเหมยไปจากเมืองชีคเกือยหนึ่งชั่วโมงแล้ว หากระหว่างทางเจอการซุ่มโจมตีอะไรขึ้นมา เกรงว่าแค่พวกหย่งชุนไท่ไม่กี่คนจะไม่อาจคุ้มครองหลิ่วหรูเหมยขึ้นเฮลิคอปเตอร์ได้อย่างราบรื่น
