แต่พลังอำนาจอันสูงส่งกลับยืนยันความจริงได้อย่างชัดเจน
“เจ้าเป็นศิษย์ของเจ้านิกายเทียนเต๋าใช่หรือไม่? ข้ารับรู้ถึงพลังของมันในตัวเจ้า มนุษย์อย่างเจ้าก็แค่มดปลวก ต่อหน้าข้าเสีย แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!”
จ้าวปีศาจจ้องมองซูเฉินด้วยสายตายโสโอหัง เปี่ยมด้วยความเมตตาราวกับเทพเจ้าที่เหลียวแลสิ่งมีชีวิตต่ำต้อย
“วิญญาณของจ้าวปีศาจ? กับ…หัวใจของมัน? นายท่าน ข้ากินเขาได้ไหม?”
ในขณะนั้น เสียงของมังกรอสูรดังขึ้นในจิตของซูเฉิน
ซูเฉินสัมผัสได้ว่าเจ้ามังกรอสูรนั้นตื่นเต้นอย่างยิ่ง น้ำลายแทบไหล หลังจากเห็นจ้าวปีศาจที่ไม่เต็มบาท และหัวใจของมัน
“เจ้าจะกินก็ลองดู!”
ซูเฉินหรี่ตาอย่างมีเลศนัย แต่ก็พยักหน้า
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ขอบคุณนายท่าน! ถึงแม้มันจะเป็นจ้าวปีศาจ แต่ก็เป็นเผ่าที่ต่ำต้อย จะเทียบกับมหามังกรอสูรได้อย่างไร? ถูกข้ากินเข้าไป ถือเป็นเกียรติสูงสุดของมันแล้ว!”
เสียงตื่นเต้นของเจ้ามังกรดังสนั่น
ปัง!
รัศมีอันน่าหวาดกลัวพลันแผ่พุ่งออกจากร่างซูเฉิน ร่างมหึมาแวดล้อมด้วยแสงมารดำทะมึนพุ่งขึ้นจากร่างเขา มังกรดำหัวโตแลดูดุร้ายอย่างยิ่ง
ดวงตาสีเลือดฉายแววโลภละโมบ มองจ้าวปีศาจด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหิวกระหาย
“เจ้า…คือมังกรอสูร?! เป็นไป
