ียนเฉินมาถึงเบื้องหน้าของเขาแล้ว พลันใช้ดาบฟันศีรษะของเขา ผู้มีพลังพิเศษสายเสริมพลังตกใจ รีบยกมีดทหารหนามเหล็กขึ้นมากัน แม้ว่าจะกับดาบไว้ได้ แต่ถูกเท้าของเย่เทียนเฉินเตะจนปลิวตกลงห่างออกไปนับสิบเมตร มุมปากมีเลือดไหลออกมา
“ปีศาจตะวันออกที่ชั่วร้าย ฉันจะต้องฆ่า…”
เขายังไม่ทันได้พูดจบ ก็ถูกหักคอไปแล้ว คนที่หักคอเขาไม่ใช่เย่เทียนเฉิน แต่เป็นซิลลี่ที่ปรากฏกายออกมาเบื้องหลังเขา
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในฉับพลันนี้ทำให้เย่เทียนเฉินตกตะลึง เขาคิดไม่ถึงเลยว่าซิลลี่จะจิตใจเหี้ยมโหดขนาดนี้ ฆ่าลูกน้องของตนราวกับฆ่าได้ฆ่าหมาอย่างไรอย่างนั้น
ซิลลี่มองเย่เทียนเฉินอย่างโหดเหี้ยม โยนศพของผู้มีพลังพิเศษสายเสริมพลังไปด้านหนึ่งราวกับโยนสุนับตาย แล้วจึงกล่าวออกมาอย่างไร้มนุษยธรรมว่า “เศษสวะ ใช้พวกแกไปจะมีประโยชน์อะไร? สู้ให้ฉันลงมือเองดีกว่า!”
จบชีวิตผู้มีพลังพิเศษสายเสริมพลังลงด้วยมือของตน ทั่วทั้งร่างของซิลลี่เต็มไปด้วยกลิ่นไออันโหดเหี้ยม เขาโกรธขึ้นมาจริงๆ แล้ว เดิมทีตนเองคิดว่าการฆ่าชาวตะวันออกไม่กี่คนนี้เป็นเรื่องง่ายๆ แต่กลับไม่คาดคิดว่าเย่เทียนเฉินจะปรากฏตัวออกมา ทำให้หน่วยสืบราชการลับพลังพิเศษเสียหายอย่างน่าอเนจอนาจเช่นนี้ เขาวางแผนว่าจะขึ้นเป็นหัวหน้า เกรงว่าจะต้องคว้าน้ำเหลวเสียแล้ว
“แกก็คือปีศาจตะวันออก?” ซิลลี่มองเย่เทียนเฉินพลางกล่าวถามเสียงเย็น
“อย่าเรียกฉันแบบนี่เลย ฉันก็แค่หล่อกว่าแกนิดหน่อ
