ญเสียความรู้สึกไปแล้ว กระทั่งความรู้สึกเจ็บปวดก็ไม่มี นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ดีเลย
“ดูแล้วกำปั้นของแกจะแข็งไม่พอ” เย่เทียนเฉินยังคงกล่าวกับโกสต์ด้วยรอยยิ้ม
“ไอ้เอเชียขี้โรคเอ๊ย สมควรตายให้หมด!” บลัดตะโกนออกมาอย่างเกรียวกราด
เย่เทียนเฉินใบหน้ามืดครึ้ม ทันใดนั้นก็เหลือทิ้งไว้เพียงเงารางๆ ที่จุดเดิม ความเร็วเกือบจะถึงระดับสุดยอด เขาเองก็เริ่มโกรธบ้างแล้ว ไม่คิดเลยว่าในโลกแห่งนี้ ผ่านไปหลายปีขนาดนนี้แล้ว คำว่าไอ้เอเชียขี้โรค ประชาชนชาวจีนลืมเลือนกันไปนานแล้ว แต่ยังคงหยั่งรากลึกอยู่ในใจของชาวต่างชาติ พวกเขาดูถูกชาวจีนอย่างพวกเราจากก้นบึ้งของหัวใจ ผ่านหลายร้อยปีแล้ว ก็ยังคงเล่าลือกันรุ่นสู่รุ่นว่าพวกเราชาวจีนเป็นไอ้เอเชียขี้โรค
ซู่!
เลือดสดๆ สาดกระเซ็น ความเร็วของเย่เทียนเฉินเกือบจะถึงขีดสุด ดูเหมือนว่าคนทั้งหมดต่างก็เห็นไม่ชัดเจนว่าเขาลงมืออย่างไร จึงใช้มีดฟันหัวบลัดขาดได้ ตอนนี้บนร่างของเย่เทียนเฉินอัดแน่นไปด้วยบรรยากาศแห่งความดุร้ายจนโกสต์และชาโดว์ตกใจ แม้จะเห็นน้องสามถูกฆ่าก็ยังอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ไม่กล้าเข้าไปใกล้
“เอเชียขี้โรค? ฉันว่าคนประเทศMของพวกแกสิขี้โรค ต่อไปนี้ใครกล้าพูดคำนี้อีก แล้วถูกฉันเย่เทียนเฉินได้ยิน จะเป็นเหมือนไอ้หมอนี่!”
เมื่อกล่าวจบ เย่เทียนเฉินก็พลันโยนศีรษะของโกสต์ไปบนอากาศดังฟิ้ว ก่อนจะตกลงมาบนฟื้นอย่างแรง เขาโกรธขึ้นมาจริงๆ แล้ว ไม่ว่าจะอย่างไร ใ
