ือศรัทธาของเย่เทียนเฉิน และเป็นสิ่งที่เขามอบให้แก่วิญญาณของเหล่าสหายศึกที่ตายไป ณ ป่าหมอกดำ
ตอนนี้ หลิวอวี่ เจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นสามคน โกสต์และสมาชิกสิบปีศาจอีกสองคน ซึ่งก็คือชาโดว์และบลัด ต่างก็หยุดการโจมตีฆ่าฟันอีกฝ่ายและมองไปยังเย่เทียนเฉินอย่างตกตะลึง ไม่เพียงแต่โกสต์ที่สั่นสะท้าน กระทั่งพวกหลิวอวี่ทั้งสามก็ยังขมวดคิ้ว โดยเฉพาะหลิวอวี่ เขาเคยประมือกับเย่เทียนเฉินมาก่อน ตอนนั้นเย่เทียนเฉินก็ได้กระตุ้นความสามารถขอบเขตจอมราชันเช่นกัน ทำให้เขาพ่ายแพ้ เพียงแต่เขาไม่รู้ก็เท่านั้น
แต่ตอนนี้ เย่เทียนเฉินเค้นพลังขอบเขตจอมราชันไปจนถึงขีดสุด นี่เป็นความสามารถที่ก้าวข้ามขอบเขตเล็กๆ จนไม่อาจนำมาเทียบกันได้ ดังนั้นหลิวอวี่จึงยิ่งสั่นสะท้าน หากว่าตนเองในตอนนี้ไปหาเรื่องเย่เทียนเฉิน…ไม่อยากจะคิดเลย
“แกเป็นใคร?” โกสต์รู้สึกถึงกลิ่นอายอำนาจบนร่างกายเย่เทียนเฉินที่ราวกับกลับไปเป็นสัตว์ป่าก็มิปาน พอได้เริ่มลงมือโจมตี จะต้องทำให้ผู้คนสั่นสะท้านอยู่ในใจ
“คนที่จะมาฆ่าพวกแกไง” เย่เทียนเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
โกสต์ขมวดคิ้ว แม้ว่าเขาจะตื่นตกใจกับความสามารถของเย่เทียนเฉินอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เชื่อว่า ตนเอง ชาโดว์ และบลัด หากมีสามพี่น้องนี้อยู่ ต่อให้อีกฝ่ายฝีมือแข็งแกร่งก็ไม่อาจฆ่าพวกเขาได้แน่นอน
เนื่องจากพวกเขาทั้งสาม เป็นพี่น้องแท้ๆ และเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน ไม่เพียงเป็นสามคนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่สิบปีศาจ
