จึงรีบตะโกนออกมา
โกสต์คือคนที่ฝีมือแข็งแกร่งที่สุดในหมู่สิบปีศาจ กระทั่งหลิวอวี่ก็มีแนวโน้มรางๆ ว่าจะไม่ใช่คู่มือของเขา เพียงแต่ถ้าเขาต้องการเอาชนะหลิวอวี่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ชาโดว์และบลัดเป็นอันดับสองและสาม ฝีมือไม่อาจสู้ตนเองได้ ทั้งยังหุนหันพลันแล่นเกินไป ย่อมมองไม่ออกว่าชายวัยรุ่นชาวตะวันออกที่ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา ที่กำลังยืนยืนเบื้องหน้าพวกเขาคนนี้ แข็งแกร่งเพียงใด
แม้ว่าโกสต์จะไม่รู้ว่าเย่เทียนเฉินแข็งแกร่งขนาดไหน แต่ก็สามารถฟันธงได้ว่า ชาโดว์และบลัดไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เทียนเฉิน กระทั่งตนเองก็ไม่อาจล้มชายวัยรุ่นชาวตะวันออกคนนี้ได้ง่ายๆ
“พี่ใหญ่ ให้ผมอัดสมองเจ้าหมอนี่ให้เละสักหมัด ให้เห็นได้เห็นมันสมองของตัวเองสาดกระจาย…” บลัดไม่ฟังคำสั่ง หัวเราะอย่างชั่วร้ายใส่เย่เทียนเฉินพลางปล่อยหมัดออกไป
ฉัวะ!
ร่างกายของบลัดนับว่าค่อนข้างใหญ่โต เดิมทีชาวต่างชาติก็มีร่างกายกำยำอยู่แล้ว เย่เทียนเฉินยืนเบื้องหน้าเขาจึงให้ความรู้สึกเตี้ยเล็กอยู่บ้าง ดังนั้นบลัดจึงซัดหมัดไปยังศีรษะของเย่เทียนเฉินด้วยความมั่นใจ ทั้งในปากก็ยังตะโกนก้องว่า “ให้แกได้ลิ้มรสชาติของหมัดที่ใหญ่ดั่งกระสอบทรายนี่กระทบสมองสักหน่อย…”
“งั้นมาดูกันว่าหมัดใครจะแข็งกว่ากัน!”
เย่เทียนเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้ออกกระบวนท่าอะไรมากมาย มีเพียงกำปั้นขวาเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่เตรียมปะทะกับกำปั้นอันใหญ่โตราวกระสอบทรา
