มทหารรับจ้างมารโลหิต แต่ความสามารถกลับไม่อาจเทียบใครในสิบปีศาจได้แม้แต่คนเดียว แม้ว่าสิบปีศาจจะฟังคำเรียกรวมพลของเขา แต่กลับไม่ฟังคำสั่งของเขา ถ้าหากไปทำให้สิบปีศาจโกรธ เขาเซนเบเกอร์ก็อาจสิ้นชีพได้
รถบัสขับพุ่งตรงเข้าไปยังคฤหาสน์ตระกูลหลิ่ว บนหลังคารถมีชายฉกรรจ์ผมสีเงินคนหนึ่งยืนอยู่ ใบหน้าดำราวถ่านหิน คนคนนี้ก็คือหัวหน้าของสิบปีศาจ ฉายา “โกสต์” และเป็นคนที่มีความสามารถแข็งแกร่งที่สุดในหมู่สิบปีศาจ
“แซนเบเกอร์ จอดรถไว้หน้าประตู ไม่ต้องขับเข้าไปแล้ว” โกสต์ที่ยืนอยู่บนหลังคารถบัสกล่าวกับแซนเบเกอร์ที่อยู่ข้างล่างเสียงเข้ม
“โกสต์ พวกเราเข้าไปให้ถึงใจกลางของคฤหาสน์ตระกูลหลิ่วก่อนค่อยว่ากันเถอะ” แซนเบเกอร์ยังคงต้องการขับไปข้างหน้าต่อ ไม่อยากให้มีการพลาดพลั้งอะไรเกิดขึ้น
“ไม่ต้องแล้ว ฆ่าเข้าไปตลอดทางก็พอ พวกเราสิบปีศาจมีชื่อเสียงด้วยการสังหารมาตลอด ไม่ได้ปฏิบัติการร่วมกันมาห้าปีแล้ว คราวนี้จะขอฆ่าให้พอใจสักหน่อย” โกสต์กล่าวอย่างโหดเหี้ยม
แซนเบเกอร์คิดครู่หนึ่ง เขาไม่อยากหาเรื่องให้โกสต์โกรธ คนคนนี้ขึ้นชื่อในการฆ่าคนราวกับปีศาจที่ชั่วร้าย หากไม่พอใจขึ้นมาจริงๆ ล่ะก็ เป็นไปได้ว่าตนเองคงจะถูกเขาฆ่า ฝีมือของเขาแม้ว่าจะแข็งแกร่งในหมู่กลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิต แต่หากเทียบกับโกสต์แล้วคนละระดับกันโดยสิ้นเชิง
รถบัสเพิ่งจะหยุดลง มือขวาโกสต์ก็โบกมือส่งสัญญาณครั้งหนึ่ง คนสวมชุดดำเก้าคนก็พุ่งออกมาจากรถ
