แมคเคียร์ซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิต ใช้ปืนยิงหัวของผู้หญิงที่เพิ่งจะบริการตนเองโดยคิ้วไม่ขมวดเลยสักนิด ราวกับเหยียบแมลงตายไปตัวหนึ่งก็มิปาน เย็นชาไร้หัวใจ ไร้ความเป็นมนุษย์โดยสิ้นเชิง
แปะแปะ! แมคเคียร์ตบมือสองครั้ง ลูกน้องที่เป็นชายวัยกลางคนสองคนก็เดินเข้ามาจากด้านนอก ลากศพของผู้หญิงผมทองที่ถูกฆ่าออกไป ภายในห้องเหลือเพียงแมคเคียร์และแซนเบเกอร์สองคน
ต่อให้แซนเบเกอร์อยู่ข้างกายแมคเคียร์มาเกือบสิบปี ทั้งยังมีตำแหน่งเป็นถึงรองหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิต การฆ่าคนก็ฆ่ามาแล้วนับไม่ถ้วน ย่อมไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร แต่ว่าการไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์เช่นแมคเคียร์ ที่ไม่พอใจก็ยิงปืนฆ่าคน ก็ยังคงทำให้แซนเบเกอร์รู้สึกเกรงกลัว ไม่แน่ว่าหากวันใดที่พูดอะไรไม่เข้าหู แมคเคียร์ก็อาจจะยิงเขาตายก็เป็นได้ นั่นเป็นการตายที่อยุติธรรมสิ้นดี
“มีเรื่องอะไร?” แมคเคียร์รินไวน์แก้วหนึ่ง ดื่มเข้าไปอึกใหญ่แล้วจึงกล่าวถาม
“คือ เมื่อสักครู่ได้ข่าวมาว่า การซุ่มโจมตีของร็อคกี้แบร์ล้มเหลว พวกเราสูญเสียสมาชิกชั้นยอดไปเกือบสามสิบคน ร็อคกี้แบร์เองก็ถูกคนหักคอไปแล้ว…” แซนเบเกอร์ได้สติหลับมาก็กล่าวรายงานออกไปเสียงเบา
“อะไรนะ?”
แมคเคียร์ได้ฟังที่แซนเบเกอร์พูด ก็ตกใจจนลุกจากที่นั่งโดยพลัน นัยน์ตาทั้งสองเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและประกายแห่งความอยากฆ่าคน เขาไม่เชื่อในสิ่งที่ตนได้ยินกับหูโดยเด็ดขาด ร็อคกี้แบร์ลูก
