ใจ แต่เขาก็เป็นถึงรองหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้าง ย่อมไม่ใช่สัตว์กินพืช ฝีมือก็ไม่อ่อนแอ หยิบปืนอินทรีทะเลทราย [1]ออกมากระบอกหนึ่งด้วยสัญชาตญาณ เพื่อลั่นไกไปยังเงาคนที่พุ่งเข้ามา ไหนเลยจะรู้ว่า พริบตาที่เขาหยิบปืนพกออกมา เงาคนเงานั้นก็พุ่งมาถึงเบื้องหน้าของตนแล้ว มั้งยังใช้ขาเตะกวาดในแนวขวางครั้งหนึ่ง
ไม่มีทางให้หนี ชายร่างกำยำทำได้เพียงใช้สองมือกันเอาไว้ พริบตาต่อมาร่างทั้งร่างของเขาก็ถูกเตะกระเด็นออกไป ล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง เขากัดฟันลุกขึ้นมาอย่างเจ็บปวด ในดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและโกรธแค้น ปืนอินทรีทะเลทรายของเขาก็กระเด็นไปตกอยู่ในมุมมืด ไม่ทราบแน่ชัดว่าอยู่ตรงไหน ส่วนตัวเขากำลังมองไปยังชายร่างผอมดูท่าทางอ่อนแอที่ยืนห่างตนไม่ถึงสองเมตรอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ตนมีร่างกายที่หนักเกือบสองร้อยจิน(ประมาณ100กิโลกรัม) ทั้งความสามารถของตนก็ไม่ได้อ่อนแอ ไม่เคยมีใครสามารถเตะเขาจนปลิวได้มาก่อน ยิ่งชายชาวตะวันออกที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ดูท่าทางไม่ได้แข็งแกร่งมากมายนัก
“แกเป็นใคร? กล้ามาลงมือกับฉัน ร็อคกี้แบร์ ฉันจะเฉือนเนื้อแกออกมาซะ” ชายร่างกำยำตะโกนออกมาเสียงดังสนั่น
“อย่าตะโกนออกมามั่วๆ สิ ใครส่งแกมา พวกแกมากันกี่คน?” เย่เทียนเฉินมองร็อคกี้แบร์ดั่งมองคนตาย กล่าวออกมาอย่างเย็นชา
“เฮอะ ไม่นึกว่าคราวนี้ตะวันออกจะส่งยอดฝีมือที่พอไปวัดไปวาได้มาหลายคน แต่ก็ไร้ประโยชน์ พวกเรากลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิต
