เย่เทียนนเฉินเดิมทีไม่ได้สนใจหลิ่วหรูเหมยและคนอื่นๆ เดินไปด้านหน้าสุดด้วยตัวเอง พลางเข้าไปข้างในรถซีดานสีดำคันหนึ่ง เขาไม่อยากนอนแล้วเนืองจากนอนบนเฮลิคอปเตอร์มาสิบกว่าชั่วโมง นอนจนพอไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้เขาหิวแล้ว
“หย่งชุนไท่ คุณหนู!” ชายวัยกลางคนผู้มีรอยแผลเป็นจากมีดตำโกนทำความเคาร
“อืม หลิวอวี่ ลำบากพวกนายแล้ว พวกเรากลับคฤหาสน์กันก่อนเถอะ การเดินทางทั้งหมดจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?” หลิ่วหรูเหมยกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“จัดการเรียบร้อยหมแล้วครับ คุณหนูโปรดวางใจ ไม่มีปัญหาแน่นอนครับ!” หลิวอวี่พยักหน้ากล่า
หย่งชุนไท่มองไปรอบๆ ทุกที่มีแต่หญ้า เมื่อมีลมหนาวพัดมา ก็สามารถกวาดลู่ไปลงได้ ที่เจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นกังวลนั้นไม่ใช่ว่ามีเหตุผล ถ้าหากว่ามีศัตรูสะกดรอยตามมาถึงที่นี่และซุ่มโจมตีจริงๆ จะไม่มีแม้กระทั่งสถานที่ให้หลบ ต่อให้คุณแข็งแกร่งมากกว่านี้ ก็ถูกยิงจนพรุนได้
ตอนนี้เอง เจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นที่ตามหลังหยงชุนไท่และหลิ่วหรูเหมย ตอนที่พวกเขาได้เห็นหลิวอวี่ก็ตกตะลึงใจใน ตอนที่ได้ยินชื่อ “หลิวอวี่” นี้ ก็ยิ่งตะลึงจนลิ้นแข็ง
เจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นมีฐานะเป็นสมาชิกหัวกะทิของกองทัพเหยี่ยว แน่นอนว่าย่อมรู้เรื่องที่เป็นความลับซึ่งคนทั่วไปไม่รู้มากมาย ในประเทศจีนมีองค์กรทหารรับจ้างน้อยมาก องค์กรทหารรับจ้างเพียงหนึ่งเดียวที่เคยปรากฏมีชื่อว่า “สังหาร” ผู้ก่อตั้งก็คือคนที่ชื่อว่าหลิวอวี่ เคยเป็นที่ครึกโค
