ละเฟยอวิ๋นพยักหน้า พวกเขานับถือทหารรับจ้างที่แข็งแกร่งผู้นี้เป็นอย่างมาก ยังไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่ว่าฝีมือของหลิวอวี่แข็งแกร่งขนาดไหน เพียงแค่การกระทำอันยอดเยี่ยมที่เขาเคยทำไว้ในโลกเบื้องหน้าเบื้องหลังของจีน ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนเคารพเลื่อมใส
“ฉันว่าพวกนายสามคนพูดกันไม่จบไม่สิ้นสักที ชอบไม้ป่าเดียวกันรึไง? บิดาหิวมากแล้ว รีบไปเร็วเข้าเถอะ!” เย่เทียนเฉินยื่นศีรษะออกมาจากรถซีดานกล่าวพลางมองพวกเจียงเหมิงทั้งสามอย่างไม่สบอารมณ์
“ไอ้หนูนี่…”
“จะช้าจะเร็วก็ต้องมีสักวันที่จะทำให้มันได้ลิ้มรสชาติของกำปั้น
เจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นถูกเย่เทียนเฉินทำให้โกรธเข้าจริงๆ แล้ว ทุกครั้งที่พสกตนทั้งสองกำลังตื่นเต้นฮึกเหิม เย่เทียนเฉินล้วนพูดจาก่อกวน ช่างทำให้ผู้คนอยากอัดเขาจริงๆ
“ไอ้หนูนี่เป็นใคร?” หลิวอวี่เองก็ถามออกมาอย่างไม่พอใจ
“พี่หลิว พี่คงไม่ทราบ คนคนนนี้ชื่อเย่เทียนเฉิน ฝีมือก็งั้นๆ แต่ชอบพูดจาใหญ่โต ครั้งนี้ก็ถูกส่งมาคุ้มครองคุณหนูหลิ่วหรูเหมยเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ” เฟยอวิ๋นสบถครั้งหนึ่งพลางกล่าว
“คนหนุ่มสาวมีฝีมือ ก็ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำซะแล้ว คฤหาสน์ตระกูลหลิ่วไม่ให้คนทำตามอำเภอใจ ต้องเชื่อฟังคำสั่ง”หลิวอวี่ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม พูดเพียงประโยคนี้เท่านั้น แต่ก็ทำให้เจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นแอบดีใจขึ้นมา เนื่องจากหลิวอวี่ไม่พอใจเย่เทียนเฉินตามคาด ถ้าหากสามารถทำให้หลิวอวี่ซึ่งลือกันว่าเป็นน
