สุดท้ายเย่เทียนเฉินก็ตัดสินใจไปยังประเทศ M ไม่ใช่ว่าเขาประนีประนอม และไม่ใช่ว่าถูกบีบบังคับ แต่เป็นเพราะเขารู้สึกว่าตนเองจำเป็นต้องไปประเทศmสักครั้งหนึ่ง บางทีที่นั่นอาจจะเกิดอะไรหลายๆ อย่างขึ้น บางทีที่นั่นอาจสามารถทำให้ขอบเขตพลังของตนเองก้าวหน้าหรือทะลวงไปได้อีกครั้ง
“คำไหนคำนั้น ช่วงที่ทำภารกิจที่ประเทศm นายต้องฟังฉัน ไม่อนุฐาตให้เคลื่อนไหวโดยพลการ” หลิ่วหรูเหมยมองเย่เทียนเฉิน กล่าวพลางยักคิ้ว
“ไม่ได้หรอก เรื่องของฉันฉันตัดสินใจเอง พวกเธอก็ทำเรื่องของพวกเธอไป ฉันจะไปเดินเล่นให้ทั่วๆ สักหน่อย” เย่เทียนเฉินที่ไม่ยอมลงให้แม้แต่น้อยกล่าวขึ้นทันที
“พวกเราไม่ได้ไปเที่ยวเล่นกันนะ แต่ไปแลกเปลี่ยนเอกสารลับ ฝั่งตรงข้ามมียอดฝีมือมากมาย ถ้าไม่ระวังพวกเราต้องตายกันหมด” หลิ่วหรูเหมยกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
“ยอดฝีมือเยอะๆ ก็ดีน่ะสิ แบบนั้นถึงจะเร้าใจพอ ไม่งั้นก็ไม่สนุก” เย่เทียนเฉินหาวครั้งหนึ่งพลางกล่าว
หลิ่วหรูเหมยเห็นท่าทางเช่นนี้ของเย่เทียนเฉิน ไม่มีวินัยเลยสักนิด เหมือนคนที่มากจากกองทัพที่ไหนกัน เธอโกรธจนแทบทนไม่ไหว ตอนที่ชางหลางบอกเธอว่าครั้งนี้คนที่จะคุ้มครองเธอคือเย่เทียนเฉิน ตอนแรกหลิ่วหรูเหมยก็ต่อต้านเป็นอย่างมาก แม้ว่าเธอคาดเดาว่าเรื่องเมื่อปีนั้นเย่เทียนเฉินถูกผู้อื่นใส่ร้ายแต่ก็ไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเย่เทียนเฉินอีก ถึงอย่างไรชื่อเสียงของทั้งคู่ก็ไม่ค่อยดีเพราะเรื่องเมื่อปีนั้น หากยัง
