ที่ชางหลางพูด เย่เทียนเฉินเป็นผู้ชายที่นิสัยเหมือนกับเทพแห่งความตาย และก็เหมือนกับอันธพาล เป็นคนประเภทที่ตอนจริงจังก็พาลเพโลหาที่เปรียบ กล้าหาญโหดเหี้ยม ตอนนี้นึกสนุกขึ้นมา ก็สามารถเอะอะกลั่นแกล้งเล่นงานได้ แน่นอนว่านี่ต้องดูด้วยว่าใคร กับศัตรู เย่เทียนเฉินย่อมปราบปรามอย่างโหดเหี้ยม สำหรับญาติมิตร เขาก็จะหยอกล้อบ้างเป็นบางครั้ง ชีวิตคนเราต้องปรับไปได้ทุกด้าน
หลังจากทำเรื่องพวกนี้เสร็จแล้ว เย่เทียนเฉินเปิดประตูใหญ่ของคฤหาสน์ บิดขี้เกียจครั้งหนึ่งแล้วจึงจากไป หลังจากเดินออกจากเขตคฤหาสน์แล้วก็เรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังสนามบินนานาชาติแห่เมืองหลวง ดูเวลาก็เกือบจะเจ็ดโมงแล้ว ไม่รู้ว่าครั้งนี้คนที่ชางหลางให้คุ้มครองไปประเทศmเพื่อทำการแลกเปลี่ยนข้อมูลลับจะเป็นใคร?
ตอนที่เย่เทียนเฉินไปถึงสนามบินนานาชาติแห่งเมืองหลวง พบว่าภายในสนามบินมีคนมากมายราวคลื่นมนุษย์แล้ว หยิบบัตรผ่านที่ชางหลางให้ตนไว้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เย่เทียนเฉินเดินมุ่งหน้าตรงไปยังทางผ่านพิเศษของสนามบิน
“คุณผู้ชายครับ ตรงนี้ไม่สามารถเข้าไปได้ รบกวนคุณ…” ชายผู้เป็นพนักงานต้อนรับในสนามบินคนหนึ่งขวางเย่เทียนเฉินไว้ เพียงแต่น่าเสียดายที่คำพูดของเขายังไม่ทันพูดจบก็ต้องหุบปากลง ไปยืนอยู่ข้างหนึ่ง ผายมือทำท่าเชิญให้เข้าไป
“ของเล่นชิ้นนี้เจ๋งจริง!
เย่เทียนเฉินมองบัตรผ่านสีแดงในมือใบนั้น กล่าวไปพลางเดินผ่านทางพิเศษไปพลางอย่างรว
