ดกับฉีหรูเสวี่ยให้ชัดเจน ให้เธอกลับบ้าน อย่าทำให้ชื่อเสียงของฝ่ายหญิงต้องด่างพร้อย” หลัวเยี่ยนเปิดปากกล่าว
“นี่…แม่ครับ นี่ให้แม่ไปพูดเถอะครับ ผมไม่อยากสนใจผู้หญิงป่าเถื่อนคนนั้นแล้ว!” เย่เทียนเฉินยังคงรู้สึกว่าใบหน้าฝั่งซ้ายเห่อร้อนจนปวด การตบของฉีหรูเสวี่ยนั้นช่างรุนแรงจริงๆ
“แม่เองก็ไม่สะดวกที่จะพูด จะอย่างไรผู้มาก็เป็นแขก จะให้บอกใบ้ให้กลับไป ก็ทำไม่ลงจริงๆ” หลัวเยี่ยนกล่าวอย่างลำบากใจ
ตอนนี้เอง เย่เฉี่ยนเหวินที่ฟังอยู่ด้านหนึ่ง หัวเราะฮี่ๆ มองเย่เทียนเฉินผู้เป็นพี่อย่างร้ายกาจพลางกล่าวถามว่า “พี่ชาย พี่พี่อยากให้พี่สาวหรูเสวี่ยจากไปมากๆ เลยใช่ไหม?”
“แน่นอนว่าอยากอยู่แล้ว มีวิธีอะไรดีๆ แล้วเหรอ?” เย่เทียนเฉินรีบกล่าวถาม
“ฮี่ๆ นี่ก็ต้องดูการแสดงออกของพี่แล้ว…” เย่เฉี่ยนเหวินกล่าวพลางยื่นมือขวาออกไป ทำท่าทางบอกใบ้ว่าต้องการธนบัตร
เย่เทียนเฉินมองเย่เฉี่ยนเหวินผู้เป็นน้องอย่างหดหู่ กล่าวอย่างอับจนคำพูดว่า “ผิดหรือเปล่า กระทั่งพี่ชายตัวเองก็ยังรีดไถอีก?”
“นี่เป็นปกติที่หนูสมควรได้รับจากการลงแรง พี่ไม่อยากฟังก็ช่างมันเถอะ” เย่เฉี่ยนเหวินกล่าวออกมาอย่างชาญฉลาด
เย่เทียนเฉินไม่รู้จะทำอย่างไรกับน้องสาวจริงๆ ทำได้เพียงหยิบธนบัตรออกมาใบหนึ่งจากบริเวณบั้นท้ายด้านหลัง ตบเบาๆ ลงบนมือของเย่เฉี่ยนเหวินผู้เป็นน้องพลางกล่าวว่า “รีบพูดมาเถอะ กลัวก็แต่ว่าน้องจะเอาค่าเหนื่อยไปแล้วไม่มีวิธีดีๆ”
เย่เฉ
