ภายในคฤหาสน์ตระกูลเย่ เย่เทียนเฉินและฉีหรูเสวี่ยกำลังยืนอยู่กลางห้องโถง ตอนนี้เย่เทียนเฉินยังคงไว้ด้วยท่าทางถอยหลังเล็กน้อย ส่วนฉีหรูเสวี่ยกลับเอนตัวไปข้างหน้า สองมือจับที่แขนซ้ายขวาของเย่เทียนเฉินตามลำดับ ริมฝีปากประทับลงบนริมฝีปากของอีกฝ่าย ทั้งคู่ยืนอยู่ที่เดิมอย่างตื่นตระหนกไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกระทันหันเกินไป แถมยังเกิดต่อหน้าหลัวเยี่ยนและเย่เฉี่ยนเหวิน ทั้งหมดต่างก็ทำอะไรไม่ถูก
เวลาราวกับจะหยุดนิ่ง เย่เทียนเฉินและฉีหรูเสวี่ยต่างก็จ้องตากัน หลัวเยี่ยนและเย่เฉี่ยนเหวินอ้าปากค้างทั้งดวงตาเบิกกว้าง มองเหตุการณ์นี้อย่างตกใจ ใครก็คิดไม่ถึงว่า ณ เวลานี้ เย่เทียนเฉินจะจูบกับฉีหรูเสวี่ย คู่รักคู่แค้นคู่นี้ อาจจะเป็นเป็นฟ้าลิขิตจริงๆ ก็ได้!
เพี๊ยะ!
เสียงตบหน้าเสียงหนึ่งดังขึ้น ทำให้เย่เทียนเฉิน หลัวเยี่ยน และเย่เฉี่ยนเหวินสามคนถูกลากกลับมายังความเป็นจริง เห็นเพียงใบหน้าอันงดงามของฉีหรูเสวี่ยแดงก่ำด้วยความเขินอาย รวมกับท่าทางงามล่มเมืองอีกหลายส่วน ดูแล้วยิ่งสวยเตะตาผู้คน
“ไอ้…ไอ้คนชั่ว นายจะมากไปแล้ว!” ฉีหรูเสวี่ยอายจนใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำ ใช้สายตาอันโกรธเคืองจ้องมองไปยังเย่เทียนเฉินพลางคำรามลั่น
“ฉัน…ฉันเกินไปแล้ว?” เย่เทียนเฉินที่ยังคงดูไม่มีสติกล่าวถามอย่างตะกุกตะกัก
“ไปตายซะ…”
“อ๊ะ!”
ถูกฉีหรูเสวี่ยเหยียบขาอย่างโหดเหี้ยมครั้งหนึ่ง เย่เทียนเ
