งมากก็แค่หาที่หลบซ่อนอยู่เก้าวัน ไม่น่าจะยากเกินไป
แล้วเหตุใดบรรดาอัจฉริยะในอดีตของนิกายเทียนเต๋ามากมาย จึงต้องสิ้นชีพในการทดสอบนี้?
“หรือว่า…ไม่มีที่ให้หลบซ่อนเลย?”
ซูเฉินขมวดคิ้วแน่น
อย่างไรก็ต้องหาความจริงของสถานที่นี้ให้ได้ก่อน
ฟุ่บ! ฟุ่บ!
ซูเฉินทะยานฝ่าทุ่งร้างด้วยความเร็วสูง แค่พริบตาก็พ้นไปไกลลิบ
แต่ฉากเบื้องหน้ากลับทำให้เขาต้องเบิกตากว้าง
“นั่นมันอะไร?”
ดวงตาของซูเฉินเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด
เบื้องหน้า ดูราวกับเป็นทะเลสีดำมืดกว้างใหญ่ที่แผ่พลังปีศาจเข้มข้นออกมาไม่หยุด ลาง ๆ เห็นเงาร่างหลายสายที่แผ่คลื่นพลังอันน่าพรั่นพรึงเหินข้ามทะเลมา
เหนือท้องฟ้า รอยแยกมากมายข้ามสลับกัน แสงมารสีดำรั่วไหลออกมา ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
ราวกับโลกที่ถูกลืมซึ่งพร้อมจะพังทลายได้ทุกเมื่อ
โฮก! โฮก! โฮก!
เสียงคำรามดังสนั่นราวเทพปีศาจยุคโบราณสะเทือนเวิ้งฟ้า แผ่นดินสะเทือนสะท้าน
ซูเฉินมองเห็นปีศาจนอกดินแดนหลายตนเหินข้ามทะเลมา ดวงตาแดงฉาน เต็มไปด้วยความกระหายเลือดและจิตสังหาร ปักใจหมายเอาชีวิตเขา
“ฆ่า!”
ดวงตาซูเฉินเย็นเยียบ เปล่งเสียงคำราม กระบี่จวินหลินเปล่งแสงเจิดจ้า ฟันลงมาจากเวิ้งฟ้า
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
ปีศาจเหล่านั้นล้วน
