หลังจากที่เย่เทียนเฉินทานอาหารเย็นที่บ้านหลักตระกูลเย่เสร็จแล้ว ก็นั่งดื่มชาตากอากาศอยู่ที่ลานบ้าน คุยเล่นกับหลัวเยี่ยนผู้เป็นแม่และเย่เฉี่ยนเหวินผู้เป็นน้องสาว เสพสุขกับชีวิตอันเงียบสงบ
กล่าวตามจริง ชีวิตอันเงียบสงบที่เย่เทียนเฉินต้องการลิ้มรสนั้น ไม่ใช่เขาเองใช้ชีวิตเรียบง่ายไปวันๆ แต่อยากจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและสงบร่มเย็นตอนที่อยู่ด้วยกันกับพ่อแม่และน้องสาว ไม่ถูกผู้อื่นรบกวน หากมีใครกล้าทำตัวไม่ดี งั้นก็ต้องขอโทษด้วยที่ต้องมอบหมัดให้คุณสักยก
เป็นผู้แข็งแกร่งที่มีพลังพิเศษระดับพระเจ้ามาเกิดใหม่ในเมือง เย่เทียนเฉินในโลกก่อนเดิมทีก็เป็นคนบ้าการต่อสู้ อยู่ท่ามกลางการต่อสู้อันดุเดือดเลือดพล่านตลอดเวลา โลหิตของเขาต่างก็ถูกเผาไหม้ไปกับการต่อสู้ ชีวิตในเมืองบางครั้งก็น่าเบื่อ ดังนั้นเย่เทียนเฉินจึงไม่ถือสาที่จะหาอะไรสนุกๆ ทำ ดั่งเช่นหาเหล่าผู้มีพลังพิเศษและยอดฝีมือพรรควรยุทธโบราณมาประมือด้วยสักหน่อย และถือโอกาสยกระดับพลังพิเศษของตนไปด้วย
“พี่ชาย พี่ว่าคุณปู่เรียกพ่อไป คุยอะไรเหรอ?” เย่เฉี่ยนเหวินกล่ามถามอย่างแปลกใจ
“ไม่ค่อยรู้หรอก คงรำพึงรำพันตามประสาพ่อลูกล่ะมั้ง พ่อกับผู้อาวุโสไม่ได้เชื่อมสัมพันธ์กันนานมากแล้ว!” เย่เทียนเฉินมองแสงดาวบนฟากฟ้าพลางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก
“หลายปีมานี้ ดูเหมือนว่าปู่ของลูกมีอคติต่อพ่อของลูกมาโดยตลอด แล้วก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกเราไปซื้อบ้านลงหลักปักฐานกัน
