อ ส่วนเย่หงนั่งอยู่บนโซฟา
“พ่อครับ ผมทราบว่าพ่อมีความยากลำบากเหมือนกัน หากครอบครัวรักใคร่ปรองดอง ทุกสิ่งก็จะเจริญ ผมล้วนกระจ่างแจ้ง!” เย่หงพยักหน้าพลางกล่าว
เย่หย่วนซานมองเย่หงด้วยรอยยิ้ม พูดตามจริงแล้ว ในหมู่ลูกชายทั้งสามคน คนที่รู้เรื่องที่สุดและกตัญญูที่สุดก็คือลูกสามเย่หง เพียงแต่หลายปีมานี้เปลือกนอกเขาปฏิบัติตัวไม่ดีต่อเย่หงอยู่บ้าง และดูเหมือนจะมีการพุ่งเป้าอยู่บ้าง นี่ทำให้คนมากมายไม่เข้าใจว่าทำไม ไม่มีเหตุผผเอาเสียเลย ทำไมเขาถึงปฏิบัติกับลูกสามไม่ดี
“อืม ลูกจะคิดแบบนี้ก็ได้ พ่ออย่างฉันนี่มันจริงๆ เลย บอกลูกตามตรง หลายปีมานนี้ ที่ทำไม่ดีกับลูก ทุกอย่างเป็นความตั้งใจของพ่อเอง” เย่หย่วนซานมองเย่หงหลางกล่าว
“พ่อครับ พ่อ…” เย่หงตกใจอยู่บ้าง เดิมทีเขาคิดว่าเป็นพี่ชายทั้งสองของเขาที่มักจะพูดถึงตนเองไม่ดีต่อหน้าพ่อ ถึงทำให้พ่อค่อยๆ ห่างเหินกับตนเอง ไหนเลยจะรู้ว่าที่แท้ก็เป็นเขาจงใจทำ ได้ยินคำพูดเช่นนี้ของเย่หย่วนซานผู้เป็นพ่อทำให้เย่หงรู้สึกไม่เข้าใจ
“เย่หง ลูกฟังพ่อพูดนะ ตั้งแต่พ่อเกษียณออกมา ในหมู่พี่น้องสามคน ไม่มีสักคนเลยที่จะเป็นเสาหลักได้ พี่ชายสองคนของลูกก็ไม่ต้องพูดเลย ทั้งวันรู้จักแต่วางอุบายแย่งชิงทรัพย์สมบัติตระกูล ไม่เหมือนกับคนที่จะพัฒนาตระกูลให้รุ่งเรืองไปได้เลยสักนิด มีแค่ลูกถึงจะมีโอกาสอยู่บ้าง แต่ว่าหลังจากที่พ่อวางมือ ลูกที่สามารถแย่งชิงและรักษาตำแหน่งรองผู้ว่าการ
