่ให้รุ่งเรือง เย่หงยังไม่ค่อยเชื่อถือเท่าไหร่ เพราะเขาเข้าใจดี หากต้องพัฒนาตระกูลๆ หนึ่งให้รุ่งเรืองนั้นยากแค่ไหน โดยเฉพาะในจิงตูที่เป็นสถานที่ที่มีเสือหมอบมังกรซ่อน เป็นเมืองที่มีอำนาจใหญ่และตระกูลใหญ่อยู่เต็มไปหมด เกรงว่าจะไม่ใช่แค่ตบตีฆ่าฟันก็สามารถสำเร็จได้ การชิงไหวชิงพริบเป็นสิ่งสำคัญมาก อาศัยแค่กำลังของคนๆ เดียวพัฒนาตระกูลหนึ่งให้รุ่งเรืองนั้นเป็นไปไม่ได้ กระทั่งทั่วทั้งจีน หลายร้อยปีมานี้ยังไม่มีตัวอย่างปรากฏออกมาให้เห็น
“ฮ่าๆ หงเอ๋อร์ ดูแล้วลูกยังไม่ค่อยเข้าใจลูกชายของลูก ลูกลองคิดถึงเรื่องทั้งหมดที่เขาทำตั้งแต่กลับมาจากกองทัพดู… ยกเลิกการแต่งงานกับตระกูลฉีอย่างง่ายดาย ทำให้ลูกกลายเป็นเลขาธิการคณะกรรมการเมืองh เลื่อนขั้นขึ้นถึงสองระดับ เผชิญหน้ากับคำยั่วยุของตระกูลลั่ว ให้วิธีการอันแข็งกร้าวฆ่าคนโดยตรง สั่นสะเทือนไปทั่วจิงตู อาจกล่าวได้ว่าเขานั้นบ้าบิ่น และอาจกล่าวได้ว่าเขากล้าหาญ กล้าทำกล้ารับ… ฉันคิดว่าเขาทำได้!” เย่หย่วนซานกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“พ่อ งั้นความหมายของพ่อคือ…” เย่หงชะงักไปชั่วครู่จึงเปิดปากกล่าว
“พ่อจะคิดหาวิธี ใช้ความสัมพันธ์แต่เก่าก่อน ทำให้เขามีอาชีพการงาน ไม่ว่าจะด้านการเมืองหรือการทหาร อย่างน้อยก็ต้องเข้าไปสักตำแหน่ง ถึงตอนนั้นค่อยพัฒนาไปช้าๆ” เย่หย่วนซานกล่าวอย่างจริงจัง
“พ่อ แต่เทียนเฉินยังเป็นนักศึกษาปีหนึ่งขอมหาวิทยาลัยหลงเถิง ยังมีเวลาอีกประมาณสองเดือน
