การต่อสู้อันดุเดือดของเย่เทียนเฉินและเถี่ยฉุยนั้นกล่าวได้ว่าน่าใจหายใจคว่ำ เกินจินตนาการของคนเช่นลั่วซงเฉิงไปแล้ว และก็ทำให้พวกเขาเหล่านี้ที่เคยได้ยินเรื่องวรยุทธของพรรควรยุทธโบราณเพิ่งจะเข้าใจ ศิลปะการต่อสู้ของจีนและวัฒนธรรมนั้นกว้างขวางลึกล้ำเช่นเดียวกัน การต่อสู้ระหว่างพวกเขายังคงโหดเหี้ยมดุดัน การประมือระหว่างพวกเขามีอำนาจถล่มฟ้าทลายดิน
ความจริงแล้ว วรยุทธของพรรควรยุทธโบราณล่วงเลยมาถึงปัจจุบัน ก็ค่อยๆ ลางเลือนไปจากสายตาผู้คน กระทั่งถูกผู้คนจำนวนมากลืมเลือน ส่วนใหญ่ต่างก็ไม่รู้ การต่อสู้ของยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริงห่างไกลจากการต่อสู้ในหนังในละครมาก ทำให้ผู้คนสั่นสะท้านยิ่งกว่า ทั้งยังมีความครึกโครมมากกว่า
“ไอ้หนูนายแข็งแกร่งจริงๆ” เถี่ยฉุยมองเย่เทียนเฉินพลางกล่าว
“หัวหน้าหน่วยมังกรฟ้าอย่างคุณก็ร้ายกาจมาก ผมคิดจะสู้ต่อไป ก็คงยากที่จะตัดสินแพ้ชนะ ไม่สู้ทิ้งความคลุมเครือไว้ ภายหลังค่อยสู้กันอีกเป็นไง?” เย่เทียนเฉินกล่าวพลางมองเถี่ยฉุยด้วยรอยยิ้ม
เมื่อสักครู่นี้เถี่ยฉุยใช้พลังเต็มที่แล้ว สองมือกลายเป็นฝ่ามือคล้ายกับคมดาบสองเล่ม ปกคลุมด้วยพลังลมปราณอันแข็งแกร่ง ฟันไปยังไหล่ทั้งสองของเย่เทียนเฉินโดยตรง ส่วนเย่เทียนเฉินก็ไม่อาจไม่กระตุ้นพลังพิเศษระดับจอมราชันภายในร่างเพื่อต่อต้าน หลังจากการปะทะสุดท้าย เถี่ยฉุยถอยหลังไปเกือบสิบก้าว เสื้อผ้าบริเวณไหล่ทั้งสองของเย่เทียนเฉินถูกฟันขา
