รับบาดเจ็บ แต่ก็รู้สึกได้ว่าพลังการเตะของเย่เทียนเฉินนั้นรุนแรงมาก
แน่นอนว่าเถี่ยฉุยมีความมั่นใจในฝีมือของตนเองมาก เขาไม่ได้ใช้พลังทั้งหมด เพราะตอนที่เขาเถี่ยฉุยใช้พลังทั้งหมดก็จะแตกต่างราวกับเป็นคนละคน พลังการสู้รบก็แตกต่างกับก่อนหน้านี้ราวฟ้ากับเหว
“หนูกลัวจังเลย กลัวจริงจริงเลย รบกวนช่วยใช้พลังทั้งหมดด้วยเถอะ รีบใช้พลังทั้งหมดมาอัดหนู…กลั๊วกลัว!” เย่เทียนเฉินตั้งใจใช้ท่าทีราวผู้หญิงพลางกล่าวอย่างเต็มไปด้วยรสชาติของการยั่วยุ
“แม่มันเถอะ ไอ้หนูนี่กวนตีนจริง!”
เถี่ยฉุยโกรธจนทนไม่ไหว พูดออกมาเสียงดัง สายตาเปลี่ยนเป็นแดงก่ำราวเลือด พลังที่แผ่ออกมาจากตัวก็เปลี่ยนไป มีระยะห่างสามเมตรเป็นช่องว่างกั้นไว้ ก็ใช้หมัดต่อยไปในอากาศว่างเปล่านั้น เย่เทียนเฉินตกตะลึงไปทั้งตัว พลิกตัวหลบไปด้านซ้าย หลบหมัดของเถี่ยฉุย
ตู้ม!
ฉากที่ทำให้ผู้คนต้องสั่นสะท้านเกิดขึ้นแล้ว เถี่ยฉุยเพียงต่อยไปยังเย่เทียนเฉินโดยผ่านช่องว่างที่กั้นไว้ ทั้งยังไม่ใช่การสู้ในระยะใกล้ แต่ว่าตอนที่เย่เทียนเฉินหลับหมัด แจกันด้านหลังของเขาถูซัดจนแตกเป็นเสี่ยงๆ กระเบื้องและดินตกลงมาจากกลางอากาศ เห็นแล้วทำให้ผู้คนต้องขวัญกระเจิงอยู่ในใจ ถ้าหากว่าเป็นคนที่ถูกหมัดนี้เข้าไปล่ะก็ สามารถถูกต่อยจนทะลุได้เลย
“ว้าว คุณเอาจริงเหรอ?” เย่เทียนเฉินตั้งใจกล่าวแซวเถี่ยฉุยด้วยรอยยิ้ม
“เฮอะ ไอ้หนูอย่างนายอยากเอาจริง ฉันก็จะใช้พลังทั้งหมดเล่นเป็นเพื่
