ฝีมือจะอ่อนแอได้งั้นหรือ? ต่อให้ไม่ได้เป็นหนึ่งในสามราชันนักรบแห่งจีน ก็เกรงว่ามีความสามารถพอที่จะไล่ตามราชันนักรบทั้งสามคนนี้ได้
“งั้นก็ดี หากว่าฉันแพ้ ฉันจะไปจากที่นี่ ไม่สอดมือเข้ามายุ่งเรื่องนี้อีก หากนายแพ้ ก็ขอให้นายกลับไปยอมรับการตรวจสอบกับฉัน แน่นอนว่าฉันสามารถรับรองความปลอดภัยของคนตระกูลเย่ได้!” เถี่ยฉุยคิดครู่หนึ่งก่อนจะเปิดปากกล่าว
“ไม่มีปัญหา ที่จริงแล้วจะฆ่าหรือไม่ฆ่าไอ้แก่นี่ สำหรับผมมันก็ไม่ได้สำคัญอะไร เพียงแต่ว่าใครกล้ามาลงมือกับคนในครอบครัวของผม ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ต้องตาย!” เย่เฉินเฉินกล่าวเสียงเย็นพลางมองลั่วซงเฉิง
ลั่วซงเฉิงถูกทำให้โกรธจนแทบทนไม่ไหว เดิมทีตนเองนำทหารคนสนิทมาปิดล้อมบ้านหลักตระกูลเย่ แล้วยังเรียกเถี่ยฉุยมา อำนาจสั่งการทั้งหมดต่างก็อยู่ในกำมือของเขา ไหนเลยจะรู้ว่า การปรากฏตัวของเย่เทียนเฉินที่เป็นผู้เกี่ยวข้องโดยตรง จะทำให้ทุกอย่างกลับตาลปัต เขายังถูกยิงไปแล้วครั้งหนึ่งด้วย ช่างน่าขายหน้าจริงๆ
“พี่ลั่ว เรื่องนี้เกรงว่าพี่อยากจะดึงดันทำตามใจตัวเองก็ทำไม่ได้แล้ว ดังนั้นผมคิดว่าพี่อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามจะดีกว่า!” เถี่ยฉุยกล่าวพลางมองลั่วซงเฉิง
ความประทับใจที่เถี่ยฉุยมีต่อลั่วซงเฉิงคนนี้ก็ไม่ได้ดีเด่อะไร เป็นเพัยงผู้มีอายุก็เท่านั้น แถมยังเข้าข้างและปกป้องพรรคพวกเป็นอย่างมาก ไม่เพียงแต่ปกป้องพรรคพวกเท่านั้น แต่ยังเหิมเหริมใช้อำนาจบาตรใหญ่อีกต่างหาก ไม่มีร
