“ชะ…ใช่แล้ว เรื่องทั้งหมดเป็นตระกูลฉินสั่งให้ฉันทำ ฉันเองก็ถูกบังคับ!”
หลี่เถี่ยกลัวเข้าแล้ว เขาหวาดผวาแล้วจริงๆ มีฐานะเป็นหัวโจกของอิทธิพลใต้ดินแห่งจิงตู ทั้งเบื้องหน้าเบื้องหลังก็นับว่าเป็นคนที่มีบทบาทคนหนึ่ง พบกับลมฝนอุปสรรคมาก็ไม่น้อย แต่ว่า แต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่เคยพบคนเฉกเช่นเย่เทียนเฉินมาก่อน บุกเข้าถ้ำเสือด้วยตัวเปล่า คนๆ เดียวฆ่ายอดบอดี้การ์ดถือปืนทั้งสามสิบกว่าคนตายเรียบ ตั้งแต่ต้นจนจบอารมณ์ไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย มีรอยยิ้มไม่เป็นพิษเป็นภัยต่อสัตว์โลกประดับอยู่บนใบหน้าตลอด กระทั่งคำพูดก็ไม่มีการโอ้อวดเลยสักนิด ราวกับกำลังล้อเล่นอยู่ก็มิปาน
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับชายเบื้องหน้าที่เป็นดั่งเทพแห่งความตาย เกรงว่าจะไม่มีใครกล้ากล้าเอาคำพูดของเขาเป็นเรื่องล้อเล่น
“ตระกูลฉินเป็นบอสของแกใช่ไหม?” เย่เทียนเฉินถามต่อไปด้วยรอยยิ้ม
“ชะ…ใช่แล้ว!”
“ตามที่ฉันรู้มา ตระกูลฉินเป็นตระกูลใหญ่ทางการเมือง ไม่ว่าจะด้านการทหาร ด้านการเมือง ด้านการค้า ก็ล้วนแต่มีคนในตระกูลพวกเขาอยู่ อีกทั้งยังปะปนได้ไม่เลว ไม่คิดว่าแกจะไม่ใช่คนในตระกูลฉิน ทำให้ผู้คนต้องแปลกใจจริงๆ” เย่เทียนเฉินกล่าวด้วยความสงสัยเล็กน้อย
ความจริงก็เป็นดังเช่นที่เย่เทียนเฉินพูด หลี่เถี่ยเองก็เข้าใจควาหมายที่เย่เทียนเฉินกล่าวเช่นนี้ ตนเองเป็นเพียงคนๆ หนึ่งที่แฝงตัวเข้ามาในโลกแห่งการต่อสู้เท่านั้น ต่อให้เจ๋งกว่านี้ก็มิอาจมีความสัมพั
