ซุน ท่านทะลวงถึงขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์แล้วหรือ? ยินดีด้วย!”
ซูเฉินยิ้มบาง ๆ
เฉินเชียนซุนตรงหน้า เหมือนดั่งภาพในความทรงจำของเขา
นางงดงามบริสุทธิ์ มีอารมณ์ดั่งหิมะบนยอดเขา ทำให้คนรู้สึกอยากปกป้องและทะนุถนอม
มองนางตรงหน้า หัวใจอันสงบของซูเฉินก็พลันเกิดคลื่น
ศิษย์พี่ที่เขาเคยรักในวัยเยาว์ แต่ไม่กล้าเอ่ยปากบอกความในใจ ในชาตินี้ยังคงอยู่เคียงข้างเขา
นับว่ายอดเยี่ยมนัก
“ข้าเพียงทะลวงได้โดยบังเอิญ พลังของข้าเทียบกับเจ้ามิได้เลย! หากเจ้าได้เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายเทียนเต๋าในอนาคต อย่าลืมปกป้องศิษย์พี่ของเจ้านะ!”
เฉินเชียนซุนกล่าวพลางแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์
“แน่นอน! ศิษย์พี่เชียนซุนมาหาข้า มีเรื่องอะไรหรือไม่?”
ซูเฉินยิ้มและพยักหน้า
เฉินเชียนซุนพยักหน้า แล้วเหยียดฝ่ามือขาวนวลออกมา แสงสว่างวาบผ่านฝ่ามือนั้น พลันปรากฏหยกใสสะอาดขนาดเท่ากำปั้นเด็ก ห้อมล้อมด้วยหมอกวิญญาณเบาบาง ดูลึกล้ำเป็นอย่างยิ่ง
“นี่มัน…แก่นวิญญาณระดับสุดยอด?!”
ร่างกายซูเฉินสั่นสะท้าน ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เขาไม่คิดเลยว่าเฉินเชียนซุนจะนำแก่นวิญญาณระดับสุดยอดมาให้
ต้องรู้ว่า นักบุญยุทธ์ต้องพึ่งพาศิลาวิญญาณระดับสูงสุดเช่นนี้ในการฝ
