“พี่ใหญ่ ที่ว่าเย่เทียนเฉินเป็นคนฆ่าเสี่ยวหาวรึเปล่า เรื่องนี้ไม่กล้ายืนยัน แต่เจ้าหมอนี่ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องแน่ๆ…” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย
“เย่เทียนนเฉิน? ไอ้ตัวตลกแห่งเมืองหลวง ไอ้ลูกหลานไม่เอาไหน ไอ้เศษสวะ มันบังอาจมาลองดีกับฉันเฉินหู่ ฉันจะเอามันให้ตาย” เฉินหู่ใช้หมัดทุบจอแอลซีดีเบื้องหน้า
“พี่ใหญ่ ผมว่าเรื่องนี้เรายังต้องปรึกษากันก่อน ลูกน้องที่มีความสามารถสามสิบกว่าคน และก็ห้าวจื่อ แค่ฝีมือของห้าวจื่อก็ไม่อ่อนไปกว่าพวกเราแล้ว แต่มันกลับโต้ตอบไม่ได้เลยสักนิด ไม่ว่าเย่เทียนเฉินจะเป็นคนทำหรือไม่ ก็จำเป็นต้องให้ความสำคัญ ยังไงซะตระกูลเย่ก็เป็นตระกูลชั้นสามของเมืองหลวง หากฆ่าเย่เทียนเฉินไปจริงๆ จะต้องมีผลกระทบไม่มากก็น้อย” ชายฉกรรจ์อีกคนหนึ่งกล่าวด้วยความกังวล
เฉินหู่ขมวดคิ้ว ลูกชายถูกคนฆ่าตายไปแล้ว ตายอย่างอนาถ ในใจของเขาโกรธถึงขีดสุด ไม่ว่าคนที่ฆ่าลูกชายของเขาจะเป็นใคร เขาจะต้องแก้แค้นคนๆ นั้นให้ได้ ต่อให้เป็นตระกูลเย่เขาก็จะทำ เนื่องจากเฉินหู่เองก็ใช่ว่าไม่มีคนสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง
หากว่ากันตามปกติ เฉินหู่เป็นเพียงงูเจ้าถิ่นในเขตใต้ของเมืองหลวง ต่อให้ตระกูลเย่ตกต่ำลง แต่อย่างไรอูฐที่ผอมตายก็ยังใหญ่กว่าม้า เฉินหู่ไม่สามารถต่อกรได้อย่างแน่นอน แต่ว่าฟังจากน้ำเสียงของเฉินหู่ กลับไม่เห็นตระกูลเย่อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย ต่อให้เป็นเย่เทียนเฉินที่เป็นคนฆ่าลูกชายของเขาจริ
