ะอุ้มหลานเร็วๆ” เย่เชี่ยนเหวินหน้าแดง ถลึงตามองเย่เทียนเฉิน
เมื่อเย่เทียนเฉินได้ยินคำพูดของน้องสาว ก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไปครู่หนึ่ง ความอกตัญญูมีอยู่หลายข้อ แต่ที่สาหัสที่สุดคือการไม่มีทายาท ตัวเองอายุยี่สิบปีแล้ว เดิมทีเย่หงสองสามีภรรยากว่าจะคลอดเย่เทียนเฉินก็ค่อนข้างช้า รวมกับหลัวเยี่ยนเป็นแม่เป็นแม่บ้านเต็มเวลา ย่อมอยากจะเห็นลูกชายแต่งงาน มีหลานให้อุ้มไวๆ นี่เป็นเรื่องที่ปกติธรรมดามาก
เพียงแต่ว่าเย่เทียนเฉินยังไม่มีใครอยู่ในใจจริงๆ แม้จะกล่าวว่าผู้หญิงที่เขาพบเจอมีจำนวนไม่น้อย แต่กลับไม่มีสักคนเดียวที่มีความรู้สึกดีๆ กับเขา อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่มี
“เรื่องของพรหมลิขิตมันบังคับกันไม่ได้หรอก ไว้ค่อยว่ากันเถอะ!”
“พี่ จริงๆ แม่ก็ไม่ได้เร่งรัดอะไรพี่หรอกนะ แม่แค่กลัวว่าพี่ถูกทำร้ายกลายเป็นปมในใจ จนสูญเสียความมั่นใจกับผู้หญิงดีๆ ถ้าหากว่าไม่ได้แต่งงานไปชั่วชีวิต หรือว่ากลายเป็นคนจิตใจอ่อนแอไป ตระกูลเย่ของพวกเราก็คง…” เย่เชี่ยนเหวินทำปากจู๋พลางกล่าว
ในที่สุดเย่เทียนเฉียนก็เข้าใจสักที เป็นเพราะแม่กลัวว่าเรื่องของตระกูลหลิ่วและเรื่องการถอนหมั้นของตระกูลฉี จะทำให้ตนไม่สนใจหรืออาจกีดกันผู้หญิง ดังนั้นจึงอยากจะเร่งรัดให้ตนเองรีบแต่งงาน
“ไม่ได้ร้ายแรงแบบที่เธอกับแม่คิดขนาดนั้นหรอก พี่ยังเป็นผู้ชายปกติคนหนึ่ง ก็แค่ยังไม่เจอผู้หญิงที่ทำให้หัวใจของพี่เต้นแรงก็เท่านั้น อีกอย่าง ต่อไปนี้เธอก็เรีย
