ร่ำครวญ
“หุบปาก ลูกชายของแกเองถูกทำร้ายยังไม่คิดตรวจสอบให้แน่ชัดอีก มาร้องไห้กับฉันให้มันได้อะไร ไอคนไร้อนาคต” ลั่วซงเฉิงด่ากราด
ลั่วกวงฮุยได้ยินคำดุด่าของพ่อก็ชะงักไป เดิมทีเขาก็เป็นพวกไร้การศึกษา มิฉะนั้นจะสอนพี่น้องทั้งสองให้ออกมาหยิ่งผยองอย่างลั่วเหลยและลั่วเทาได้อย่างไร พ่อเป็นอย่างไรลูกก็เป็นเช่นนั้น เมื่อพบว่าลูกชายถูกทำร้ายจนกลายเป็นเช่นนี้ ลั่วกวงฮุยก็ไม่รู้จะทำเช่นไร ได้แต่มองลั่วซงเฉิงผู้เป็นพ่อ
“พ่อ เรื่องนี้ผมส่งคนไปตรวจสอบดูแล้ว ยืนยันได้แล้วว่าเด็กน้อยเย่เทียนเฉินจากตระกูลเย่เป็นคนทำ….” ลูกชายคนรองของลั่วซงเฉิงนามลั่วฉีกล่าวเรียบๆ
“อะไรนะ? เย่เทียนเฉิน? ไอสารเลวนั่นไม่ใช่ว่าตายไปแล้วเหรอ?” ลั่วกวงฮุยกล่าวถามด้วยความตกใจ
“ก็วันๆ แกเอาแต่เอ้อระเหยลอยชาย จะมารู้ข่าวที่ถูกต้องได้ยังไง เย่เทียนเฉินรอดชีวิตกลับมา เพียงแต่ไม่รู้ว่าทำไมมันต้องมาลงมือกับเหลยเอ๋อร์กับเทาเอ๋อร์ด้วย?” ลั่วซงเฉิงเอ่ยพลางขมวดคิ้ว
“จากข่าวที่ผมรู้มา หลังจากที่เย่เทียนเฉินได้เป็นทหารหน่วยรบพิเศษ ก็ใกล้ชิดกับหานเจี๋ยลูกสาวของตระกูลหาน แต่เหลยเอ๋อร์ตามจีบหานเจี๋ยมาตลอด ดังนั้นเขาก็เลยให้คนตีพิมพ์เนื้อหาใส่ร้ายเย่เทียนเฉินในหนังสือพิมพ์ซุบซิบ สุดท้ายถูกเย่เทียนเฉินหาตัวเจอที่ตึกเทียนซ่างเหรินเจียน แต่ก็มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ทำให้ผมอึดอัดมาก….” ลั่วฉีต้องการกล่าวอะไรสักอย่างแต่ก็หยุดไว้
“เรื่องอะไร?” ลั่ว
