วนลงพื้น ก่อนจะเปิดปากพูดว่า
“พี่ชายของฉันตามจีบสาวงามแห่งทหารหน่วยรบพิเศษ หานเจี๋ย อยู่ดีๆ หมอนี่ก็กล้าแบกผู้หญิงของพี่ชายฉันรอดกลับมา แม่งรนหาที่ตายชัดๆ พวกเราตระกูลลั่วไม่ได้ลงมือกับมันถึงตายก็ถือว่าเกรงใจมากแล้ว แค่การตีพิมพ์เรื่องจริงในหนังสือพิมพ์ นับว่าเป็นคำเตือนเล็กๆ!”
เพียงชั่วเวลาไม่นานเรื่องราวก็กระจ่างชัด ที่แท้คุณชายใหญ่แห่งตระกูลลั่วไม่พอใจที่เย่เทียนเฉินใกล้ชิดกับหานเจี๋ย ได้ยินมาว่าหานเจี๋ยยังเอาตัวบังกระสุนให้เย่เทียนเฉิน ในใจก็รู้สึกอดรนทนไม่ไหว จึงจ่ายเงินให้ตีพิมพ์บทความความใส่ร้ายเย่เทียนเฉิน ต้องการให้เย่เทียนเฉินเสื่อมเสีย และเงยหน้าไม่ขึ้นอีก
“เด็กน้อยเบาเสียงลงหน่อย ถ้าเย่เทียนเฉินรู้เข้า เดี๋ยวเป็นเรื่องกันพอดี” มีคนกล่าวเตือนด้วยความหวังดี
“งั้นเหรอ? ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะมีเรื่องอะไร? ตระกูลเย่ตกต่ำมานานแล้ว ขอเพียงตระกูลลั่วของฉันกระดิกนิ้วก็สามารถทำให้ตระกูลเย่ฟื้นตัวไม่ได้อีกตลอดกาลแล้ว ส่วนเจ้าเศษสวะเย่เทียนเฉิน ไม่ว่าจะตัวต่อตัวหรือหมาหมู่ พี่ชายฉันใช้แค่นิ้วเดียวก็ทำลายมันได้แล้ว!”
ลั่วเทายิ่งพูดก็ยิ่งเสียงดัง ยิ่งพูดก็ยิ่งกำเริบเสิบสาน นี่เป็นการแสดงถึงความรังเกียจ และการไม่เห็นตระกูลเย่ในสายที่อยู่ในใจออกมา
“ใช่แล้วล่ะ แม้ว่าเย่เทียนเฉินจะเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ แต่ฝีมือสู้พี่ชายนายไม่ได้แน่นอน พี่ชายนายเป็นถึงสมาชิกของกองกำลังเหยี่ยวนักล่า เ
