ลงไปที่คออย่างรวดเร็ว ถูกบริเวณเส้นเลือดจนเลือดพุ่งกระฉูดออกมา เหลือทิ้งไว้เพียงศพที่ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างด้วยความกลัว
“ไปกันเถอะ ที่นี่อยู่นานไม่ได้ ผมคิดว่าคนของกลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิตคงตามมาถึงที่นี่ในไม่ช้า” เย่เทียนเฉิที่นเดินไปเบื้องหน้าของหานเจี๋ยกล่าวขึ้น
“พวก…พวกเราจะไปไหน?” หานเจี๋ยรู้สึกโง่งม เธอเองก็ได้ยินคำสารภาพของโจรผู้นั้น ทั้งสี่ทิศล้อมด้วยพวกมัน เห็นได้ชัดว่าต้องการฆ่าพวกเธออที่นี่ ยากที่จะฝ่าออกไป
“ไปที่ค่ายของพวกมัน ไปเก็บพวกมันให้เหี้ยน” เย่เทียนเฉินกล่าวพลางหัวเราะ
หานเจี๋ยอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง พลางมองไปยังเย่เทียนเฉิน เธอไม่กล้าเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้ยิน ทหารหน่วยรบพิเศษเจ็ดคน ตายไปแล้วหก เหลือแค่เธอกับเย่เทียนเฉิน ส่วนอีกฝ่ายไม่เพียงแค่มีจำนวนคนมาก อาวุธร้ายแรงก็พร้อมสรรพ ที่สำคัญคือพวกมันมียอดฝีมือจากกลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิตอยู่หลายคน โดยเฉพาะรองหัวหน้าหน่วยแซนเบเกอร์ มีฝีมือน่ากลัวย่างมาก เป็นบุคคลที่ทั่วโลกต้องการตัว ไม่ง่ายเลยที่จะต่อกรกับความสามารถของมัน
ว่ากันตามปกติแล้ว เมื่อได้ทราบข้อมูลพวกนี้และเข้าใจถึงจุดวางกำลังพลโอบล้อมของศัตรู ถ้าไม่หาช่องโหว่หนีไป ก็หาจุดที่อ่อนแอที่สุดฝ่าวงล้อมออกไป มีที่ไหนที่จะไปที่ค่ายของศัตรู ไม่ใช่ว่ารนหาที่ตายหรอกเหรอ? มีแต่คนโง่นั่นแหละถึงจะทำเช่นนี้
“เทียน….เทียนเฉิน พวกเราหาจุดอ่อนฝ่าออกไปกันเถอะ แล้วค่อยให้กำลังเสริม
