หว่ยพูดถึงตรงนี้ ก็พูดต่อไม่ออก ดวงตาแดงขึ้นเล็กน้อย รวมกับที่ถูกยิงบาดเจ็บ ทำให้ใบหน้าซีดขาวดูอิดโรยมากขึ้น คิดถึงสหายศึกทั้งเจ็ดคนที่ได้รับมอบหมายภารกิจนี้ร่วมกัน ต่างพลีชีพไปหมดแล้ว เหลือเย่เทียนเฉินกับเขาที่ยังมีชีวิตรอด สุดท้ายจะสามารถรอดไปได้อีกนานแค่ไหนนั้นเป็นสิ่งที่ไม่อาจทราบ
เย่เทียนเฉินมองหญิงสาวด้านข้างที่หมดสติไปเรียบร้อยแล้ว เธอชื่อหานเจี๋ย เป็นผู้บัญชาการเขต อายุประมาณยี่สิบปี แม้ว่าจะสวมชุดทหารอยู่ ก็ไม่สามารถปิดบังความสวยงามได้ โดยเฉพาะทรวดทรงองค์เอวที่มีส่วนโค้งส่วนเว้าของเธอ ภารกิจของหน่วยรบพิเศษทั้งเจ็ดคนก็คือคุ้มครองผู้บัญชาการหญิงคนนี้กลับไปยังค่ายทหารให้สำเร็จ
“หลิวเหว่ย ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันจะพานายไปจากที่นี่เอง!” เย่เทียนเฉินพูด
“ไม่ พวกเราสามคนหนีไม่รอดแน่ อีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก นายรีบพาท่านผู้บัญชาการไปเถอะ รีบไป….” หลิวเหว่ยส่ายหัวพลางกล่าวออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว
เย่เทียนเฉินขมวดคิ้ว ถึงเขาจะไม่ใช่เย่เทียนเฉินที่เป็นทหารหน่วยรบพิเศษคนนั้น เป็นผู้มีพลังพิเศษระดับพระเจ้าที่มาอาศัยร่างนี้ แต่เขาก็ยังมีความรู้สึกนึกคิดของเย่เทียนเฉินคนเดิมอยู่
ครั้งนี้พวกเขาทั้งเจ็ดคุ้มครองผู้บัญชาการหญิงจากประเทศmผ่านทางป่าหมอกดำ เพื่อกลับไปยังค่ายทหารที่ชายแดน ทางด้านประเทศmนั้นภายนอกไม่เคลื่อนไหวเพราะเกรงว่าจะทำให้เกิดสงคราม แต่เบื้องหลังกลับจ่ายเงินจำนวนมหาศาลว่าจ้างทหารชั้นยอดจา
